Resumen de acciones, análisis y solidaridad desde el Miting convocado el 23 de Marzo hasta hoy 8 de mayo, que mencionan al compañerx Tortuga y otrxs compas Presxs.

Agradecemos a lxs compas de Waronsociety y a todxs quienes que aportan con la traducción y difución al ingles o a cualquier idioma de este y otros textos. Un abrazo fraterno a la distancia.

24/03/12 Bomba de ruido contra Centro de Reinserción Social de Gendarmería en Puerto Montt, $hile. “Con este mínimo gesto quisimos inquietar la tranquilidad de los/as gendarmes que en ese momento estaban allí, como también solidarizar con el compañero Luciano, que ojala mediante este saludo sienta el ruido de la propaganda y la acción.” Ver en Liberación Total, Info en Ingles Waronsociety

27/03/12 SANTIAGO, $HILE: MITING INFORMATIVO EN SOLIDARIDAD CON LUCIANO PITRONELLO, TORTUGA. EXTRAÍDO, COPIADO, MODIFICADO Y PLAGIADO DE (RADIO ERIQUE TORRES Y VIVA LA ANARQUIA) Videos aquí y acá.

El viernes 23 de marzo se realizo un miting informativo en plaza de armas de Santiago, $hile, en solidaridad con Luciano Pitronello. El llamado era para las 19 hrs, pero ya minutos antes rondaban y vigilaban los verdes asesinos y represores del Estado-Empresa era un piquete de cerca de 20 bastardos que al ver acercarse a jóvenes libertarios para iniciar el informativo, Carabineros los detiene para hacerles un control de identidad sin motivo, pues no alteraban el orden público, tampoco detenían el transito. Solamente querían expresar la verdad, una verdad que la prensa canalla silencia, oculta y tergiversa.

La reunión se llevo a cabo sin ningún tipo de problemas donde los oyentes se informaron adecuadamente de la situación de Luciano y la torpeza de lxs gendarmes que mantuvieron durante algunas semanas al compañero sin su traje especial para las quemaduras, atrasando considerablemente su recuperación física excusándose en los tramites burocráticos para comprar el traje, el que hoy en día lleva puesto continuando su recuperación. Esta era parte de la información que se difundió en el miting, como también la inmediata liberación del compañero.

Se hizo un llamado a informarse más y solidarizar con actividades y acciones con el compañero tortuga, ya que este 11 de abril será la audiencia preparatoria del juicio oral.

Luciano se encuentra con el 30% de su cuerpo quemado, su mano derecha amputada y tres dedos de su mano izquierda. Su recuperación ha sido lenta, está recluido en un modulo de asistencia médica en la karcel-empresa Santiago 1 en condiciones deplorables, con aislamiento total, falta de medicamentos necesarios para su pronta recuperación, la imposibilidad de alimentarse adecuadamente, etc.

Por último, se gritaron consignas en solidaridad con el “Tortu” y lxs presxs de otras latitudes, se desplego un lienzo y se repartiendo volantes, periódicos y pegatinas con informacion sobre el caso de Luciano, pidiendo su liberación.

Con esta acción se demostró concretamente que el compañero no se encuentra solo, sino que existen individualidades que a pesar de la comprobada responsabilidad del “Tortu”, seguiremos incontrolables e inclaudicables solidarizando con aquellxs que desprecian al capital.

¡LIBERTAD A LUCIANO PITRONELLO, ABAJO LA KÁRCEL Y EL ESTADO ASESINO!
¡NO A LA LEY ANTITERRORISTA!

27/03/12 Corte de calle con caseta de vigilancia como barricada en Lima, Perú. Por Grupo de Células Revolucionarias de Organización Informal / Célula de Acción Iconoclasta-Insurreccional. “El pasado jueves. Usando una llanta y una de las casetas de vigilancia de la zona, decidimos tomarlo como elemento para bloquear la calle, y rociándolo de litros de gasolina encendimos fuego y regamos panfletos en solidaridad con el insurrecto compañero Tortuga, quien se encuentra encarcelado por atacar directamente a los elementos del capital, arriesgando hasta su vida.
Y aunque su audiencia haya sido aplazada, las células insurrectas no vamos a quedar de brazos cruzados y seguiremos propagando la acción solidaria mediante los ataques al poder hasta verte libre y salvaje.”
Ver Liberación Total, Inlges Waronsociety

27/03/12 Sabotaje a una sucursal bancaria del RBC en Guelph, Canadá. Reivindicado por Anarquistas Revolucionarixs. “Este pequeño gesto de revuelta, se lo dedicamos a todxs los acusadxs/presxs del G20, a todxs lxs presxs anti-autoritarixs a nivel internacional y, específicamente, al digno Luciano “Tortuga” Pitronello.” Ver Liberación Total, Ingles Anarchistnews.org

01/04/12 Mitin en solidaridad con el compañero Tortuga en Bristol, Inglaterra. “El miércoles 21 de Marzo gente de Bristol se reunio para solidarizar con el compañero encarcelado Luciano Tortuga. Esta manifestación fue convocada para coincidir con el llamado para una Semana Internacional de Solidaridad que comenzaba el martes 20 de Marzo.” Extraido de actforfree.nostate.net, Ver aquí y original acá

05/04/12 Sabotaje contra cajeros automáticos en Lublin, Polonia. Reivindicado por Aurora nocturna. ver Liberación Total. Traducción Contrainfo, comunicado originar acá.

09/04/12 Adjudicación del bombazo contra sucursal del Banco Estado en Santiago, $hile. Por Célula Tortuga – Federación Venganza – Fania Kaplan. Ver Liberación Total, Traducción This Is Our Job

09/04/12 Reivindicación del ataque incendiario a la sede de la UDI en Rancagua, $hile. Por La Brigada del Fuego/FAI-FRI. Ver Liberación Total, Ingles Waronsociety

12/04/12 Comienza la preparación de juicio oral contra el compañero Tortuga. Ver nota de Liberación Total, en ingles Waronsociety y el post anterior (Español-Ingles)

12/04/12 Ataque incendiario a cajero automático del Banco de los Andes Pro Credit en La Paz, Bolivia. Reivindicado por Unas Noctilucas descarriadas FAI/FRI. Ver Liberación Total, Ingles Waronsociety.

13/04/12 Reivindicación de ataque incendiario contra patrulla de la ASE en México. Reivindicado por Núcleo por el ataque violento e inmoderado contra el poder / Federación Anarquista Informal. Ver Liberación Total
, ingles Waronsociety.

14/04/12 Traducción de la canción “Hoy me fui hacia la noche – Nido del Cuco” con mensaje de apoyo al “Tortu”. Waronsociety, video acá.

19/04/12 Incendiada camioneta publicitaria en memoria de los compañeros caídos en Cambridge, Inglaterra. Reivindicado por Célula del Fuego/Federación Anarquista Informal Conspiración Internacional por la Venganza. ver Liberación Total .

19/04/12 Actualización de procesos jurídicos en abril del 2012, $hile. Ver Acá.

18/04/12 Artefacto explosivo detona en una sucursal del Banco de Chile, encontrando panfletos en alusión a lxs compas presxs. Reivindicado por Fracción Subversiva Proletaria por la Libertad. Ver noticia y comunicado, ingles Waronsociety.

23/04/12 Un paquete explosivo es dejado en una sucursal bancaria de Interbank afectando un cajero automático, en San Juan Lurigancho, Perú. Reivindicado por Célula Nihilista Severino. Di Giovanni/FAI-FRI. Ver aquí y video de la prensa burguesa acá, info en ingles por Waronsociety.

25/04/12 Autos incendiados en Buenos Aires, Argentina. Reivindicado por Amigxs de la Tierra – FAI. Ver Liberación Total, ingles Waronsociety.

30/04/12 Consideramos que las reflexiones de lxs compañerxs de Sin Fronteras Ni Banderas entorno a las detenciones de Carla e Iván aportan a la discusión y autocritica de quienes nos posicionamos en contra de las lógicas del Estado-Capital y rescatamos sus palabras al decir “no callarnos ante el caso de Carla e Iván y llamamos a que la solidaridad se exprese nuevamente de mil formas creativas y combativas”, al igual que con nuestrx hermanx, no callamos y solidarizamos con lxs compas presxs. Ver acá.

30/04/12 Ataque incendiario contra camión de la policía antidisturbios en México D.F. reivindicado por Conspiración Solidaria Internacional – FAI.
“Atacamos las propiedades de la policía no como respuesta ante las “injusticias” que esta realiza pues no creemos en la justicia bajo la cual se califican sus actos represivos, si les pegamos fuego fue como forma de ataque contra la existencia misma de la policía y de las prisiones. Como anarquistas no podemos encuadrar nuestros actos en reivindicaciones que aboguen plenamente por causas ciudadanas, ni por pequeñas reformas a grandes problemáticas, así como tampoco bajo meras exigencias de castigo a las autoridades que bajo ciertas “políticas” son acusadas de incompetentes o represoras, de ejercer un mal gobierno.” Ver Liberación Total.

01/05/12 La madrugada del martes 1 de mayo se instala un artefacto explosivo en Comisaría de Temuco, $hile. Reivindicado por LUMPENES DESTRUCTIVOS Rodrigo Donoso Jiménez – José Huenante. Ver Liberación Total, ingles Waronsociety.

02/05/12 Solidaridad con el Tortuga en la 1° Feria del Libro Anarquista, Santiago, Chile. Lxs compañerxs de Entropía Ediciones estarán vendiendo un “Bono Solidario” en apoyo a Luciano Pitronello, para sus gastos médicos. Este tendrá un costo de $1000.

por último, quisieramos agregar que todavia no existe una claridad sobre la fecha del jucio para Luciano, debido a que la fiscalia apelo para la reintegracion de pruebas que fueron desestimadas en la preparación del juicio oral. Estaremos informando de esta situación.

!Libertad a Luciano Pitronello!
!Libertad Para Carla e Ivan!
!Libertad a Freddy, Marcelo, Juan y a todxs lxs presxs en guerra ahora!

Grupo de amigxs y amantes del “Tortuga”.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

SOBRE LO OCURRIDO HACE UNOS DIAS Y ACTUALIZACION DE LA SITUACION DEL TORTUGA.

La situación ocurrida el 12 de abril de 2012 se nos presento como una bofetada a nuestro compromiso de mantener informado sobre la situación de nuestrxhermanxamigx y amante, con esto no pretendemos juzgar, ni mucho menos desmerecer el intento de lxscompañerxs del periódico El Sol Ácrata, por mantener informado sobre la situación del tortu, como lo dijimos anteriormente es un llamado de atención para nosotrxs mismxs (blog), pero también consideramos necesario la critica a lxscompañerxs de ser mas cautelosos con la información que se emite.

Este tema es fundamente para aquellxs que decidimos apoyar a Luciano en el proceso judicial que lleva hoy en día, muchas veces hemos escuchado de que el blog no permanece en constante actualización o que no se presentan todas las acciones y reivindicaciones de compañerxs de todas partes del mundo que han decidido solidarizar con nuestro hermano, a todos ellxs les pedimos disculpas si algunos comunicados no han sido publicado, no queremos censurar a ningún compañerx, pero también sabemos el trabajo mediocre de la fiscalía en presentar pruebas absurdas, ya paso en casos anteriores (el cual todos conocemos y hasta el juez acuso a la fiscalía de presentar análisis y pruebas propias de una sociología barata) por este mismo hecho y porque sabemos que este medio permanece en constante seguimiento, es que no se publica toda la información que llega a nuestras manos.

Ha sido difícil para nosotrxs tomar esta decisión, pero tampoco queríamos perjudicar a nuestro hermano en el proceso que lleva a cabo hoy en día.

Por otra parte, la preparación del juicio oral comenzó el miércoles 11 de abril del presente año como podrán haberse enterado por lxscompañerxs de Liberacion Total (http://liberaciontotal.lahaine.org/?p=4216), no redundaremos mayormente en el tema ya que en link acuñado esta la información.

Como respuesta a la petición de LT abordaremos algunas cosas que se presentaron en la preparación del juicio oral en el 7° Juzgado de Garantía de Santiago, ubicado en Rondizzoni en el Centro de Justicia.

Entre las pruebas presentadas por la fiscalía representada por Raúl Guzmán fueron repasadas en conjunto con la declaración de los testigos.

Principalmente las pruebas que intento desestimar la defensa de Luciano (Carlos Mora) eran las que no tenían una relación directa con la acusación presentada por la fiscalía, recordando que a nuestro hermano se le inculpa de “colocación de artefacto explosivo” y “adulteración y robo de patente” arriesgando entre 16 a 20 años de cárcel (en la preparación solo se hablo de 16 años).

Por su parte la fiscalía en su intento de perseguir las ideas del tortu, presento testigos que confirmaban las visitas que este realizaba una casa okupa (vecinos principalmente frente de la casa okupa y al lado de esta, declararon que se realizaban constantes “actividades anarquistas” en el lugar), reivindicaciones de compañerxs publicadas en las diversas paginas de contrainformacionen solidaridad con Luciano y un intento de relacionar estas paginas de tendencia “anarquista” con el compañero. La defensa intento desestimar este tipo de pruebas que no tienen relación con las acusaciones que se le hacen al compañero (según dijo la defensa “el delito es la colocación del artefacto explosivo y el robo y adulteración de patente, la ideología anarquista no esta tipificada como un delito, ni mucho menos pertenecer a grupos ocupas”).

Obviamente el juez no tomo en cuenta los reclamos de la defensa y continúo diciendo que los testigos eran “pertinentes” para el caso.

Una de las pocas pruebas que se declararon “impertinentes” fueron los documentos que aludían a lxscompañerxs que aun siguen en juicio por el “Caso Bombas”, la defensa declaro que ya se desestimo alguna posible acusación de asociación ilícita y que estas pruebas no eran pertinentes, ya que los delitos que se le imputan son otros.

Otra de las pruebas que fueron desestimadas fue la “Carta a los corazones indómitos” (http://negratortuguitalakalle.noblogs.org/carta-a-lxs-corazones-indomitxs/), debido a que no se puede comprobar si Luciano escribió o no la carta según se dijo en la preparación del juicio oral, por lo tanto, la carta queda afuera de las pruebas.

Por último, cabe destacar que la sobre abundancia de pruebas que reclamo la defensa tiene que ver con testigos que vieron (se supone) sacar la motocicleta del hermano (conserje, vecinos del edificio, etc.) que también son parte de un delito que no se le imputa, si bien existe la constancia del “posible robo” de la moto por parte del que se dice “hermano” de Luciano, no hay una denuncia. La fiscalía en un intento de mantener esas pruebas elimino unos testigos dejando solo el parte del coronel de lxspacxs y la grabación de la denuncia.

Las otras pruebas son las que aparecen en la info de lxscompañerxs de LT (Ver link arriba) con respecto a los trabajadores y clientes del banco, los que según el juez son “pertinentes” para la acusación.

Al terminar la preparación del juicio oral se revisaron las medidas cautelares y se mantuvo la prisión preventiva del compañero a pesar de la incapacidad y torpeza de gendarmería, para que Luciano este en optimas condiciones.

Quisiéramos agradecer a todxslxsharmanxs que han intentado comunicarse con nosotrxs a los distintos medios (periódicos, páginas, publicaciones etc.)a ellxs un abrazo fraterno y les decimos que intentaremos estar informando de la situación del tortuga. Apenas tengamos novedades las publicaremos a la brevedad.

Grupo de Amigxs y Amantes de Luciano Pitronello
Solidaridadactiva[a]riseup[punto]net

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

La información entregada durante esta mañana por el periodico anarquista El Sol ácrata, es absolutamente falsa.

https://periodicoelsolacrata.wordpress.com/2012/04/12/justicia-dictamina-arresto-domiciliario-para-el-companero-pitronello/

Desde ayer de comenzó el preparativo para el jucio que tendrá que enfrentar Luciano. Y se pretende que durante mañana luego de la presentación de las pruebas, se pida que Luciano pase este proceso en su hogar junto a su familia.

Este tipo de situaciones no puede ocurrir. A asumir con responsabilidad cada palabra que se emite.

Y esto también es un llamado de atención para nosotrxs mismxs por no ser el referente directo de lo que ocurre con tortuga al no entregar información de manera continua.

Esperemos que esto no vuelva a suceder.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Colgamos este lienzo al lado de un transitado puente, como nuestro ínfimo aporte para que la llama de la solidaridad no se apague nunca, Tortuga te queremos en la calle libre, conspirando, como nos corresponde a lxs salvajes.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Agradecemos toda la propaganda que se ha visto en las calles.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

El domingo, 11 de marzo, en la asamblea abierta de Contra Info en Atenas, participaron varixs compas de diferentes países; así que al día siguiente pudimos realizar una acción simbólica de solidaridad internacional y contra-información, colgando pancartas en relación con cuatro casos importantes en varios puntos del centro de la ciudad.

En la escuela Politécnica, en la calle Patision, colgamos una pancarta por el compa Tortuga, en vistas al 20 de marzo, día internacional de acciones solidarias con Luciano Pitronello, quien está amenazado, por parte de las autoridades persecutorias del Estado chileno, de un encarcelamiento de 15 años, debido a la colocación de un artefacto explosivo en una sucursal del banco Santander, el 1 de junio 2011, en Santiago de Chile. En la pancarta, escrita en español/griego, se puede leer: ¡Libertad para el compa Tortuga! Solidaridad con los prisioneros de guerra en Chile.

En la plaza Exarchia colocamos una pancarta en memoria de Oury Jalloh (1), que fue quemado dentro de una comisaría de policía en la ciudad de Dessau, en Alemania, el 7 de enero 2005. Desde entonces, familiares, amigxs y solidarixs han llevado el caso a los tribunales, exigiendo el castigo de los autores del asesinato de Oury, refugiado de Sierra Leona, de 36 años de edad. Estos días, bajo un clima de terror policial, se examina todavía el caso en el tribunal de Dessau. En la pancarta, escrita en alemán/griego, se puede leer: “¡Oury Jalloh fue asesinado! ¡Oury Jalloh vive! Ninguna tolerancia a los Estados-asesinos. Solidaridad con lxs compas en Alemania.”

En la entrada de la facultad de economía (ASOEE), en la calle Patision, se colgó una pancarta para Luca Abbà, activista del movimiento NO TAV, en Italia, quien está internado en el hospital, después de haber sido herido de gravedad, durante una operación represiva más en Val di Susa. La lucha contra la construcción del tren de alta velocidad entre Turín y Lyon, se está dando desde los inicios de la década de 1990, y continúa hasta el día de hoy. En la pancarta se puede leer: “NO TAV, NO ESTADO, NO CAPITAL. Solidaridad con Luca Abbà. Sabotaje a las líneas rápidas del sistema.”

En la entrada de la facultad de ciencias sociales y políticas (Pantion), colgamos una pancarta en solidaridad con seis compas anarquistas (2) en Francia, Inès, Javier, Damien, Ivan, Franck y Bruno a lxs que se persigue desde hace cuatro años, además de haber estado en prisión preventiva en el pasado y sufrir todo lo relativo que conlleva la aplicación de la ley antiterrorista. El inicio de su juicio, que se llevará a cabo en París, será el 14 de mayo. En la pancarta escrita en francés/griego se puede leer: “Solidaridad con Inès, Javier, Damien, Ivan, Franck y Bruno. Quitad vuestras manos de lxs compas en Francia.”

Una quinta pancarta pequeña, escrita en inglés, fue colgada en la entrada de la Politécnica, en la calle Stournari, en la que se podía leer: “Solidaridad internacional entre todxs lxs oprimidxs”.

Enlaces

http://es.contrainfo.espiv.net/2012/03/07/magdeburgo-dessau-alemania-contra-la-impunidad-de-la-brutalidad-policial-y-el-racismo-institucional/

2. http://es.contrainfo.espiv.net/2012/03/16/paris-francia-proceso-segun-la-ley-aniterrorista-contra-seis-compas-desde-el-14-hasta-22-de-mayo/

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

La solidaridad es un arma que desprecia las fronteras físicas, mentales. No reconoce limites para expandirse rapidamente cuando la urgencia lo amerite.

Agradecemos a lxs hermosxs seres que, a pesar de la distancia, tienen un ojo mirando lo que aqui sucede.

Para mas información desde Polonia. visite:

    http://raf.espiv.net

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Para la semana del 20 hasta el momento no hay ninguna actividad agendada, sólo tenemos una invitación a todos y todas lxs seres de este suelo, y de cada lugar del mundo, a que realicen lo que su conciencia les invoque, y sus posibilidades les permitan, a no callar cuando aún podemos gritar a viva voz por la libertad del Tortuga.

Somos creativxs, conocemos muchas maneras de entorpecer a la normalidad, de invadir con sigilo esos espacios donde se olvida, como practica recurrente, a quienes no claudican con la vida en su cuerpo, por la abolición de toda representación de autoridad.

La invitación es agitar no sólo durante esta semana, si no todo momento, en cada lugar, porque lxs revolucionarixs no tienen vacaciones ni momentos para descansar mientras los miserables se sigan multiplicando como la maleza.

Afiches, rayados, y todo lo necesario, por el tortuga, lxs jovenes de los montajes caso bombas y caso security.

Por el diego, la gabriela, el juan, el freddy, el marcelo, y por todxs, que ningún nombre se olvide, si es necesario hagamos una lista de hermanxs, y por cada unx levantemonos firmes, intensificando nuestras prácticas, y nuestro amor.

Alegres y revoltosxs

Nunca arrepentidxs
Nunca derrotadxs.

Afiches

A quienes lo hayan hecho, muchas gracias ♥

IMPRIMA, Y PEGUE

    Afiche en español

    Afiche en ingles

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Para ti, que soy yo…somos parte de tod@ la existencia, no existe algo llamado allá o acá; ni tú ni yo.

Al levantarme por la mañana, hago votos con todos los seres -de estar dispuesta para ser una con las con las chispas de energía que vienen de las flores, los niños o los pájaros.

Al hablar o escribir, hago votos con todos los seres -de sonar a verdad en todo momento a verdad; suave, constante y clara.

Me inclino ante mi cojín de meditación, agradeciendo la práctica de esta delicadeza y la dedico, a mi familia, a los amig@s.

Cuando los otr@s que muestran ira y venganza y malicia, quiero escuchar la verdad que hay en el mensaje, sin hacer caso de la forma en que se dice…tampoco están separados de mi.

Cuando se acerque mi muerte inminente, hago votos con todos los seres de estar en armonía con el proceso natural y en paz con lo que venga.

Cuando mis esfuerzos sean claramente superados, hago votos con todos los seres de afrontar mis limitaciones y dar a luz mi yo original.

Cuando algo se quiebra, se rompe en la cotidianeidad del día a día, hago votos con todos los seres de usar la energía que brota de la pena y recoger los pedazos con cuidado.

Cuando los pensamientos forman una procesión interminable, hago votos de notar los espacios entre cada uno de ellos y dar a los colibríes una oportunidad.

Si me impaciento, hago votos de rendirme y remitirlo a mis dragones que nunca duermen.
Cuando surge la rabia, la tristeza, la impotencia, hago votos de aceptar mi naturaleza emocional, es mi forma de encarar el tao.

Cuando me quedo sin nada que decir, hago votos de quedarme contenta al saber que en realidad no hay nada que decir.

Al oír el canto de los grillos por las noches, hago votos de encontrar con todos los seres de encontrar mi lugar en la armonía de la que los grillos gozan en las estrellas.

En la orilla del mar, al salir el sol, hago votos con todos los seres de unirme a este hermoso poder que sale y se pone con gran paz.

Cuando el viento dobla las hojas verdes hago los votos de gozar de las fuerzas que me hacen girar hacia arriba y abajo sobre mi tronco.

Cuanto un tren traquetea en el cruce, hago votos de recordar a mi padre y a mi madre e imaginar sus pensamientos en la noche.

Cuando la mesa está servida para comer hago votos de aceptar cada plato como una ofrenda que que honra nuestras limitaciones y egoísmos.

Cuando alguien es desleal o nos ofende; ahí está el maestr@, todo lo que no quiero aceptar de mi, hago votos de olvidarme del pasado y del futuro y relajarme donde nada comienza.

Cuando mi soledad no es buena compañía hago votos de recurrir a mi reserva de afecto y gracia.

Cuando los recursos son cada vez mas escasos, hago votos de considerar la ley de la proporción: yo tengo porque otro no tiene,

Al mirar las estrellas después de medianoche, hago votos de recordar que el punto de existencia no tiene ninguna dimensión.

Cuando los gallos cantan antes del amanecer, hago votos con todos los seres existentes de reconocer tu voz en el coro, de reconocer tu mirada dulce y entregada; allí tú, allí estás amigo.. reconocer tu espíritu temerario y libre, puro para entregarte incondicionalmente; pueden tener tu cuerpo limitado, pero tu mente, tu psiquis puede continuar volando, está ese espacio íntimo tuyo donde eres amo y señor y sólo tú decides quien lo visita y con quien lo compartes.

Antes de dormirte no sólo acuno a mis hij@s, también estás tú en este círculo de fuerza y ternura primordial.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Agradecemos a war on society por la persistente consideración en enviarnos aportes. Y a todxs lxs complices que pululan por el infinito universo.

En la imagen pueden descargar el pdf

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Si alguien está interesado en hacer propaganda, que lo haga y envie. Y no sólo con el tuga, están los cabros del caso security, el mono y los demas cabros presos de la lucha callejera, lxs cabrxs del 14 A – caso bombas, el diego y la gabi.

Les invitamos a que durante la semana en la que se preparará el juicio contra luciano, a realizar una semana internacional en apoyo moral a nuestro cachorrx. Recibimos alternativas para actividades durante esa semana.

A rugir furiosamente por la libertad de Luciano.

Te keremos aki y ahora, libre y salvaje.

Por ahora tenemos un afiche para descargar en formato Tabloide para que descargue.

http://negratortuguitalakalle.noblogs.org/files/2012/03/afi_tabloide.pdf

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

A continuación un gesto de Luciano basado en un ayuno solidario con lxs presxs del Caso Security.

La solidaridad mas allá de la salud, y de sus resultados es la chispa que enciende las llamas mas puras de algunxs seres.

    Haciendo brillar las estrellas con nuestra solidaridad.

            La noticia corrió rápido y (como siempre ha tenido que ser) el aislamiento no fue un problema. Un llamamiento de solidaridad directa con 3 prisioneros políticos, los imputados del caso security.
 
            Ante la noticia de que los compañeros además se encontraban en huelga de hambre mi respuesta ante dicha situación fue inmediata; “yo también me voy a huelga”, con asombro y preocupación lxs compañerxs que me informaban de la situación me advertirían que no fuera tan loquito, que pensara bien las cosas, con más calma, acaso ¿estaba preparado para una huelga de hambre?, en mis condiciones una medida de esa naturaleza podría ser letal, porque podría perder todo lo que he ganado en cuanto a mi salud, y es verdad…
 
            ¿Que podía hacer? Mandar palabras de aliento sin una acción real de solidaridad nunca ha sido mi estilo ¿que importancia puede tener un comunicado cuando carece de lo más importante? Y aquí quiero ser enfatico, lo más importante es demostrarle a los compañeros que estamos con ellos, que cuando ellos pasan hambre dentro de la prisión repercute en nuestras vidas, en esta realidad, en esta falsa paz social, en nuestro cotidiano vivir y en su maldita normalidad burguesa que los tiene prisioneros, y que eso no puede pasar desapercibido, porque para los compañeros nada de esto pasa por alto, ni la prisión, ni el hambre, ni el modulo de alta seguridad, ni el aislamiento, ni el hambre, ni las torutras cotidianas de parte de sus verdugos, ni el hambre, ni los malos tratos, ni el hambre, ni la vigilancia extrema, ni el hostigamiento, ni el hambre, no la humedad de esos oscuros pasillos, ni la violencia, ni el hambre, ni la falta de privacidad, no los grilletes, ni el hambre, ni los allanamientos, ni las amenazas, ni el hambre, ni la mugre, ni la crueldad, ni el hambre, ni la persecución, ni la mierda, ni el hambre, ni el hambre, ni el hambre, ni el hambre…
 
Entonces, ¿que vamos a hacer compañerxs mixs? ¿esperaremos que la situación no de para más? ¿por que pensamos que una situación así puede dar para mas?¿vamos a reaccionar sólo cuando los compañeros estén en riesgo vital porque uno simplemente no es tán importante o puede esperar? ¿desde cuando una huelga de hambre en prision puede esperar?. Independiente de que sepamos cuando finalizará y que dentro de nuestras cuadraditas cabezas saquemos las cuentas para autoengañarnos sabiendo que los compañerxs no morirán de hambre en esta ocasión y que por lo tanto no tiene por que ser una prioridad, hay algo que se llama hermandad que la palabra compañero no suene tan vacía como muchas ocasiones sucede. Lo sabemos bien, primero las vacaciones, la playa, la familia, lxs amigxs, el carrete ¿te sobro tiempo? Entonces voy a la marcha que organizaron por los compañeros ¡NO! Esa no es la guerra social de la que yo hablo, la guerra social de la que yo hablo no está presente una vez a la semana en un calendario o en una agenda, porque que pasaría si por ejemplo la gente que anda cladestina tomará esa actitud? Seguro lxs hubiesen atrapadxs hace bastante rato ya, o ¿sí las personas que asisten a los compañerxs dentro de la prisión optará por posiciones similares? Seguro que en tal caso muchxs escogerían la muerte. Porque este tipo de conciencia mediocre, no es nada mas ni nada menos, que una moda rebelde que pasará, que será transitoria, la guerra social de la que hablo yo, esta presente las 24 horas del día los 7 días de la semana, sin vacaciones, sin tregua, sin paradas para recuperar energias y los compañeros hoy en huelga de hambre, forman parte de ese reducido puñado de personas que asumen las consecuencias de la guerra social en forma cotidiana ¿es necesario repetirlo?
 
Por lo tanto, debemos saber estar a la altura de las circunstancias, y en lo personal me avergonzaría de mirar a la cara a lxs compañerxs que decidieron complicar sus vidas hasta el punto de no tener retorno a la “vida normal” que ofrece esta realidad y que afilaron su discurso y praxis bajo los mismos miramientos que yo.
           
Por mi lado desde el día de hoy, martes 21 de febrero del presente  y a un año de iniciada la movilización de lxs compañerxs del montaje caso bombas con carácter de huelga de hambre, dejare de ingerir 1 de los 3 alimentos diarios, optando por comer el almuerzo y la cena, privándome del desayuno   hasta que termine la movilización. Se que los ayunos solidarios no son en absoluto una acción espectacular, pero deseo expresar que de casi las 20 horas que paso sin comer, desde la cena (17:00 hrs) hasta el almuerzo del otro día (12:00hrs.) los compañeros en huelga de hambre están conmigo y yo con ellos. Al freddy lo invito a que nos juntemos en alguna actividad que se realice esta semana, al Marcelo le canto desde un centro de exterminio y aislamiento y al Juan le mando un abrazo de esos apretados que me mandaba desde su imposibilidad física propia de la cárcel. También quiero que sepan lo fácil que sería para mí no dejar de comer, escudándome en mi delicada salud, excusas siempre sobran, pero quiero que esto sea un tirón de orejas a todxs lxs combatientes, si yo que me encuentro en una situación realmente extrema soy capaz de solidarizar de alguna forma, lxs compañerxs del otro lado del muro no tienen ningún tipo de justificación para no dejar hasta la última gota en la calle.
 
            Hagamos que los compañeros sientan nuestro cariño, respeto, amor y solidaridad con todo nuestro arrojo; que estos días sirvan para que los compañeros recarguen su moral, que sientan que no está solos, que cuando les gritemos “¡FUERZA COMPAÑEROS!” no sean palabras vacías.
 

    ¡¡HAGAMOS BRILLAS LAS ESTRELLAS CON NUESTRA SOLIDARIDAD!!
    ¡¡HABLEMOS EL MISMO IDIOMA!!
    ¡¡GUERRA SOCIAL.!!

 
Luciano Pitronello Sch.
Preso Politico Insurrecionalista

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Agradecemos inmensamente esta carta.
Un saludo, un abrazo, y una sonrisa cómplice.

    CARTA

Hoy escribo desde páramos indómitos, referidos no necesariamente al lugar físico y temporal en el que me encuentro, sino más bien a lugares de mi interior que se conectan íntimamente con un otro, en un espacio que a pesar de las distancias sientes a otro ser vivo palpar tan cerca, como si respirara en tu oreja, tan así que la alusión a su imagen se transforma en sensación, conciencia y acción, en sutiles aspectos que me conflictúan con la “realidad” que cohabito con mis queridos acompañantes, aspectos que me cobijan y me inspiran en todas las posibles y hermosas formas. Desde estos páramos de memoria activa y magia viva, primitiva y peculiar es que con mi cachorritx pequeñx te regalamos un pedacito de nuestra vivencia contigo, materializada en carta y dibujo. Con vivencia, no me refiero solo a la imagen distorsionada que los rayos catódicos o la tinta podrida muestran de ti, sino al conjunto de perspectivas y circunstancias que te rodean, a las personas que velan por ti y te mantienen vivo en la palabra y la acción, cruzando todas las lenguas y realidades, imitando los volcanes del Cinturón de Fuego del Pacífico, emanando magma ardiente por todos los lugares donde se ha levantado tu nombre y erigido tu entereza, y la del resto de lxs que enarbolan las palabras de lxs inquebrantables…a lxs que hemos valorado y abrazado tu sensibilidad. También está la inmensa mayoría estandarizada que busca justificar su inllevadera normalidad a través de la imagen espectacular que el departamento de la Neolengua, en sentido Orweliano, ha convenido crear entorno a ti, imagen exigida y proyectada a mandado de aquellxs que usufructúan con el sistema y la miseria colectiva de la sociedad tecno-productiva a la que hemos llegado. Y como dicen lxs de tu manada, amigxs y amantes, nos gustaría abrazarte, lamer tus hermosas marcas de arrojo, tus ojitos de mapache y revolotear con tus rizitos, que mi chiquilinx dice te hacen muy parecido al principito de Antoine Saint-Exupery  y que con risa le digo que eres su primo lejano, y que probablemente más de una cosa tengan en común. También mandamos energías a lx(s) personx(s) que mantiene(n) tu espacio de información en particular y el resto de espacios en donde somos capaces de interaccionar: ¡Ojalá sepan el rol fundamental e invaluable que han estado desempeñando!: Han sabido mantener libres a nuestrxs hermanxs! porque no hay peor derrota que el olvido, la lastimería, dejar que el miedo nos sepulte en la inacción, en guardarse y esperar que pase el peligro, esxs, me dice la experiencia, terminan guardándose para siempre y esperando con lástima, tal buenx cristianx, las condenas de nuestrxs “pobres compañerxs”, porque si es así, le damos al poder lo que siempre ha buscado: la capacidad de manejar nuestra libertad en todas sus dimensiones: física, mental y espiritual, y para eso, según lo veo, ya no habría nada que conversar. Porque yo Luciano me siento preso cuando veo las imágenes de la cárcel, cuando veo el festín de las bestias entorno a ti, cuando veo la aceptación y hasta la glorificación de la cárcel-trabajo, porque tú adentro de las mazmorras me recuerdas que gran parte de mí también está presa y condicionada, porque así de importante veo este trabajo que hacen lxs hermanxs: Te mantienen afuera, en la memoria activa, no en esa memoria lastimera y pasiva del que se ajusta a la realidad, del que abraza la esperanza en la institucionalidad, esa memoria reduccionista y conformista no la queremos, ni necesitamos, aduciendo a la lástima que algunos personajes muestran públicamente por tu situación. También abrazar a los que son capaces de cuestionar(se) radical y profundamente, de adentro hacia afuera, las circunstancias que nos a tocado compartir.

Con esta idea de mantener comunicación e interacción para romper el aislamiento, es que quiero responder un par de ideas que el Luciano ha esgrimido en sus comunicados:

    “…El poder ambiciona con mi juicio, que la señora en la casa le diga a su pequeño rebelde que así terminamos lxs idealistas, lxs que nos atrevemos a soñar, que ni lo piense, que se empieza con la rebeldía propia de la edad y que si no se frena puede terminar en terroríficas consecuencias, justificar a través de mi ejemplo, el sistema carcelario, la represión por el “bien de nuestrxs hijxs y el futuro”

Para lxs que hemos tenido la oportunidad de compartir constantemente con niñxs, por una crianza compartida o directamente por ser padres o madres, vemos como el medio de uniformización estandariza a nuestrxs pequeñxs con sus valores en colegios, jardínes y, de manera muy fuerte, en sus espacios de “ocio”, invadiendo sus cuerpos y mentes con estructuras específicas del lenguaje y la racionalidad tecnócrata, desechando todas las demás aproximaciones a la realidad que bien conocieron algunas culturas: la intuición, las sensaciones, la percepción del tacto y el olor…-el instinto en su estado salvaje-, muchas veces abrazando el silencio antes que las palabras; con lo cual no me refiero a negar el lenguaje como medio, pero si a entenderlo como una posibilidad dentro de varias, claro está, con muchas limitaciones.

Respecto al rol ejemplificador del que habla Luciano, solo me resta mencionar que mi retoñitx sabe de ti, sabe tu historia a través de un cuento lleno de enseñanzas y personajes, sabe de las “tortugas salvajes”, sabe que abrazar ciertas luces, aunque sea por milésimas de segundos puede ser infinitamente más placentero que abrazar la normalidad por la eternidad, sabe de la aventura, de la alegría salvaje y por supuesto también de los riesgos, riesgos que se asumen sin miedos, con amor y en libertad. Esta es mi forma de romper el silencio, buscando compartir con unx niñx salvaje las situaciones y personajes que puedan aparecer en su paso por estos páramos. Me pareció una buena forma de no caer en cosas que me parecen tan nocivas para lxs chicuelxs, como la “formación” y alineación, el levantamiento de héroes, mártires o imágenes a seguir. Pero ha surgido que él/ella ya sabe que uno de los personajes de sus cuentos tiene correlato con la realidad, a lo cual yo le respondí con una sonrisa cómplice y de ahí ha surgido este gesto, mágico en sí, como los momentos exquisitos entre Miguel de Unamuno y sus personajes. También siento (y depués pienso) que no me interesa formarlo en las ideas, ni en las prácticas, tuyas, mías, ni las de nadie, sino que crezca desarrollando su instinto e intuición, sentir y pensar, y si es que en algún momento nuestras peculiaridades se encauzan hacia un mismo mar, lo abrazaré con la complicidad y alegría salvaje de los que se reconocen en caminos que no dan vuelta atrás.

    Como dice este POEMA:

    “…He abrazado el erotismo y desechado la pornografía,
    He abrazado el cotideano y lo inesperado, incinerado la representación mercantil de la vida y la noción religiosa de la esperanza y la postergación:
    Haciedome amante de la vida y no de las oportunidades de la vida,
    queriendo el aquí y el ahora, no el más allá ni el después.
    Porque desde hoy he decidido degustar mi vida y la de otras personas como la combustión espontánea de millones de hojas guiadas por los vientos del placer,
    como los muertos alimentan la tierra y la tierra alimenta a la vida…”

Terminaría gritando y exigiendo tu libertad, pero pecaría de soberbix e ingenux, porque sé que tú nunca les darás la capacidad de quitártela, por lo menos no en sus formas más esenciales. Esa libertad, que como alguien dijo, es como una llama, un espíritu…y eso mi hermano, tú ya se lo haz arrebatado a la sociedad. Y también se que el resto de lxs que estamos en esta cárcel un poco más amplia no dejaremos nunca que te sientas solo. Nuestro amor lo sentirás, no dudes de ello mi amado amigo, en todos los incontables gestos que vendrán y que de hecho ya se están gestando y materializando, por la liberación de tu cuerpo terrenal y la de todx ser vivx sometido y domesticado por la civilización, particularmente en las cárceles. La acción espontánea de los que no esperan, menos esas condiciones objetivas (contexto) y subjetivas (más lenguaje) de las que tanto se hablan, se irá gestando multiplicativamente, como bien tú dices, desde la solidaridad como el primer eslabón en un efecto domino, parecido al efecto potenciador que nos enseña la teoría del caos: “el aleteo de una mariposa  puede cambiar las condiciones enteras de la vida”. Acción que surge y surgirá desde el instinto y la intuición mismas, desde el llamado del “Espíritu del bosque” de Miyazaki y “de la Rayencita y su Espíritu del Río” de Morales.  
Finalmente, recordar que las cartas, dibujos, respuestas y cualquier tipo de interacción con lxs hermanxs es mucho más que un gesto simbólico, es una acción real y directa que arrebata de las garras del aislamiento y la soledad a nuestrxs hermanxs, porque en la memoria y la acción activa el poder lo va a pensar 2, 3..o 1000 veces antes de retener a lxs indómitos en las mazmorras dantescas producto de este hermoso efecto llamado solidaridad, que se expanden caóticamente como las raíces del árbol que silenciosamente destroza cañerías y derriba edificios.
 
Me gustaría compartir canciones contigo y que espero algún día, yo en guitarra y el/la pequeñx en el xilófono, mientras besamos tus ojos, acariciamos tu frente y jugamos con tus rizitos, te arropemos y hagamos dormir con ellas bajos las estrellas…
después de un hermoso día disfrutando de la nada…
después de un hermoso día de haber gozado de los frutos del jardín de las peculiaridades.
Por mientras te dejó la letra de una canción en el dibujito que te mandamos y tipeada más abajito por si no me entiendes la letra.
 
Unx niñx salvaje y otrx que busca volver a estxs.

    CANCIÓN

 

    Te han sitiado corazón y esperan tu renuncia,  
    los únicos vencidos corazón, son los que no luchan  
    No te entregues corazón libre, no te entregues  
    no los dejes corazón que maten la alegría,  
    remienda con un sueño corazón, tus alas malheridas  
     
    No te entregues corazón libre, no te entregues,

    Y recuerda corazón, la infancia sin fronteras,
    el tacto de la vida corazón, carne de primaveras,
     
    No te entregues corazón libre, no te entregues  
    se equivocan corazón, con frágiles cadenas,  
    más viento que raíces, corazón, destrózalas y vuela  
    No te entregues corazón libre, no te entregues  
    No los oigas corazón, que sus voces no te aturdan,  
    serás cómplice y esclavo corazón, si es que los escuchas  
     
    Adelante corazón, sin miedo a la derrota,  
    durar, no es estar vivo corazón, vivir es otra cosa.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

La segunda sala de la corte de apelaciones de Santiago a revocado el arresto domiciliario del compañero Luciano, ya que, es considerado un peligro para la sociedad, ya que tiene posibilidad de fuga por contar con doble nacionalidad (chilena-italiana) y poseer pasaporte al día, además otro motivo de dicha medida es el “buen estado de salud” del compañero, por lo cual no se justifica el arresto domiciliario, finalmente se cierra los argumentos de dicha acción judicial con la declaración realizada por Luciano hace unas semanas atrás.

Situación esperable. Ha sucedido anteriormente, y sólo busca mermar la moral de lxs prisionerxs. Lamentablemente malditxs hijxs de puta, no logran disminuir en nada la condición de Luciano.

A continuar la agitación por la libertad de Luciano, y de todxs lxs presxs.

Motin y Fuga.

Posted on by Solidarixs | 2 Comments

Agradecemos al periódico anarquista El Surco por la información.

Hoy , después de cumplido el plazo investigativo, se desarrolló a eso de las 15:00 Hrs. en el centro de justicia la audiencia donde fue revocada la prisión preventiva del Compañero anarquista Luciano Pitronello.

Ésta tarde Tortuga debería salir del hospital peniteniario de la masmorra carcelaria Santiago 1, para volver a la casa de su madre, donde tendrá que cumplir con un regimen “estricto” de prisión domiciliaria, recibiendo de manera permanente la visita de
lxs malditxs y askerosxs policias.

En la espera del juicio donde se decidirá el castigo ejemplificador a nuestrx cachorrx, no debemos paralizarnos, y seguir agitando furiosamente por la libertad del tortuga.

Agradecemos todos esos pequeños gestos que configuran la complicidad entre revoltosxs, que nos demuestran en el hecho que el arma mas hermosa sigue siendo la solidaridad revolucionaria, y sin miramientos.

Que continue la revuelta!!!

El siguiente escrito salió en el último número de El Surco…

¡SOLIDARIDAD!

Desde una pequeña pieza del Hospital Penitenciario de la cárcel Santiago Uno, un compañero pasa sus días con las imborrables huellas de una acción malograda. Luciano Pitronello no es un desconocido para quienes formamos parte de este equipo editorial, algunos de nosotros conocemos retazos de su existencia, compartimos espacios donde enfrentamos nuestras numerosas diferencias y hermanamos nuestros incondicionales afectos. El Tortuga nunca fue un lector pasivo de este periódico, y nosotros tampoco pretendemos ser espectadores indiferentes ante su difícil situación. Hace pocos días, todos pudimos conocer lo que el compa deseaba transmitirnos, y desde hoy, es urgente poner sobre la mesa las múltiples caras de la solidaridad.

Una de cuestiones fundamentales es la ayuda económica, y para esto, un grupo de amigos del Tortuga ofrecen bonos solidarios a $1.000 que alentamos a comprar. Desde luego, cualquier colaboración monetaria puede ser canalizada a través de nuestro periódico,
contactándose a nuestro correo: elsurcoanarquista(a)gmail.com

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

A multiplicar los gestos, a sepultar el olvido.

dibu solidarix

No te conozco, pero eres un hermanx más, un compañerx que me llena de angustia de saber que te encuentras en manos del enemigo; en sus asquerosas cárceles, pero no descansaré, y sé que mis compañerxs tampoco lo harán, no echaremos un pie atrás, hasta reírnos juntxs de ver las ruinas de toda dominación.

Un dibujito desde Chillán… espero y sé que los actos solidarios se seguirán multiplicando y materializando por todo el territorio, y la palabra “solidaridad” hará temblar los muros de la prisión, llenará de miedo a sus dueños y se contagiaran sus guardianes.

Un abrazo cariñoso Tortuga, te espero, te esperamos, libre y salvaje!!!

Un anonimx de Chillán, región $hilena.
Adjunto la foto del dibujo.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

La solidaridad es una plaga que se extiende brazo a brazo, golpe a golpe entre revolucionarixs. Desde aqui saludamos a los acusados en el caso security, haciendo un llamado a que la agitación no se detenga, y no discrimine según afiniades politicas.

Libertad para el Negro, Juan, y Freddy.

Kuando hoy los compañeros se enfrentan al cierre de una investigación ke se ha a prolongado por más de 4 años y 4 meses…
Kuando ya han sido Juzgados y Kondenados por los aparatos de propaganda del Estado-Kárcel-Kapital, la prensa y por sus sikarios: Las policías…

Kuando han debido Resistir los kontínuos embates de Verdugos-Karceleros chilenos y argentinos, de hostigamientos y represión directa a sus familiares y núcleos cerkanos…

Kuando han sabido mantener en alto, firmes y sin miedo las ideas, razones y motivos de Rebelión y Revolución Social atizando el fuego Rebelde de la Resistencia ofensiva anticapitalista.

Kuando la lucha antikarcelaria se libra día a día por todo el mundo y quienes aun transitamos por las calles no tenemos más límites ke nuestra propia imaginación es que debemos y podemos hacer todo lo necesario para kombatir, en todos los planos, los cimientos ke afirman a esta Sociedad karcelaria…

Es por esto y mucho más ke hoy hacemos un llamamiento Internacional de solidaridad activa kon los kompañeros imputados por 3 asaltos a entidades bancarias y la muerte de un policía uniformado hecho acaecido el 18 de Octubre del 2007, en el centro de Santiago de Chile.

Konvokamos a todas las mentes koncientes, a los núcleos, grupos, redes, kolectivos e individualidades, a toda la gente que con sus gesto y actos, alimentan sus espíritu indómito ke habita en los korazones Insurrectos de los cientos de miles de Guerrer@s, Subversiv@s Autónomos, Libertari@s de todo el mundo… Ke la solidaridad se exprese de todas las formas posibles komo expresión genuina de amor por la libertad, de eterna komplicidad kon nuestros hermanos enkarcelados, kombatientes de mil batallas ke este año se enfrentan a un juicio-farsa ke pretende encerrarlos de por vida, komo Rehenes del Estado y eterno enemigos del poder…

    ¡¡Por la multiplicación de la redes de complicidad…
    Abre los ojos: es tiempo de luchar!!
    ¡¡Mientras exista miseria habrá Rebelión!!
    ¡¡Solo la lucha nos hace libres!!
    ¡¡Presos de la guerra social a la kalle!!


Familiares y amigos.
Individualidades afines.
Redes de apoyo chile-argentina.

Más info en : http://freddymarcelojuan.noblogs.org

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Nos llegó una información que posiblemente el día lunes 13 de febrero, se realice una audiencia en el 7º juzgado de garantía de santiago.

Apenas se confirme, daremos mas información.
A estar atentxs, y volvamos a rugir por la libertad del tortu.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Desde la región española, ha llegado una carta para Luciano. A continuación la reproducimos para manifestar lo mecesario de la correspondencia con lxs prisionerxs del mundo.

Saludamos afectuosamente al/la anónimx solidarix.

Lo cierto es que no sé muy bien cómo comenzar esta misiva. No querría que sonase como la típica proclama incendiaria, ni tampoco como un simple saludo de alguien invisible. Ni tan siquiera sé si entre los muros que te secuestran tendrás la oportunidad de leerla pero necesitaba enviarte estas palabras.

Si te escribo es porque siento la necesidad de comunicarme contigo, de transmitirte la rabia que me produce saber que el poder se venga de ti secuestrándote tras sus muros y que esxs miserables harán lo posible por conseguir que te rindas y obedezcas, aunque para ello tengan que usar la más cruel de las venganzas, la cárcel, con todo lo que ésta conlleva: torturas, aislamiento, encierro. Una lenta y sádica agonía que convierte a lxs presxs en bestias, envilecidxs por la impotencia y el odio, en un mundo donde las segundas oportunidades son un lujo al alcance de pocxs aunque tampoco queremos ninguna segunda portunidad. Y es que desde dentro o desde fuera, debemos permanecer como tú bien ya sabes conscientes de nuestros “crímenes”, orgullosxs de haberlos cometido y esperando con impaciencia el instante preciso para reincidir.

De todas formas, leyendo tu carta fue algo más que rabia lo que me invadió. Fue amor, afinidad, una sonrisa iluminando el rostro de una preciosa mujer llamada solidaridad. Saber que seguías ahí, conspirando incluso a pesar de estar en las mismísimas entrañas de la bestia, que no habías perdido la vida y sobre todo, que no habías muerto, que, aunque encarcelado, eras más libre que nunca. Me hizo recordar que en esta guerra, no estamos solos, ni solas, y que cada golpe que podamos sufrir, es un motivo más para seguir caminando entre sombras y luces de neón que camuflan la realidad que hay detrás de su reality-show cotidiano, buscando el momento de actuar, okupando, creando, destruyendo, discutiendo, cuestionando, viviendo aquí y ahora, tratando de sobreponernos a los no siempre fáciles de superar muros de la contradicción y la incoherencia…

Sé que tal vez no necesites que lo haga, y también que no hay mejor gratitud que propagar el fuego de la revuelta más allá de las promesas y los discursos que relatan una hipotética revolución que nunca llega, pero aún así, quiero darte las gracias y como a ti, a todxs lxs hermanxs que están presxs por seguir soñando y que, sea en clandestinidad o de otras maneras, se organizan y actúan por la destrucción total del capitalismo y el Estado.

Aquí, en el Estado español, somos muy pocxs lxs que luchamos contra la infamia. La gente ha olvidado, se ha sentado en su sofá y ha encendido su televisor. No sueña, no crea, no desobedece, no experimenta, sólo reproduce una vez tras otra el mismo sucedáneo de existencia de diseño enfermo y monótono, comprando y trabajando, justificando su pasividad con mil excusas pero sin decir nada, como si su aspiración en la vida se hubiese reducido a comprar cuántos más tesoros con los que enterrarse en su sarcófago, mejor. Son presxs de escaparates y miedo, esclavxs de un fantasma, de una rutina sin sentido ni magia que poco a poco les va convirtiendo en sombras que recorren en silencio las calles de casa al trabajo, del trabajo al centro comercial o a la cafetería y de los supuestos “lugares de ocio”, de vuelta a casa, con esa falsa sonrisa llena de tristeza y desazón por una vida que se escapa con cada tícket de compra.

No obstante, aún tenemos esperanza y sabemos que algún día, el fuego de la insurrección consumirá la miseria y la riqueza para dar paso a la pasión, la Vida, el respeto, la dignidad, la libertad y el deseo.

Que no se apague la ilusión. Que se acabe su mediocre realidad. Fuego a su gobierno de difuntos y flores.

Si hoy en día alguien es capaz de creerse libre, es sólo porque sus alas no han volado lo suficientemente alto como para estrellarse contra los barrotes de la jaula.

Nuestro destino es nuestra guerra. Larga vida a la anarquía.

Un/a anónimx solidarix desde el Estado español.

Tortuga

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

1η Γενάρη 2012, Σαντιάγο Χιλής.

Μου ’ναι δύσκολο ν’ αρχίσω να γράφω όταν ξέρω πως έχω πολλά να επικοινωνήσω κι ακόμα περισσότερα για να αποσιωπήσω, η σιωπή αποδείχτηκε σπουδαία σύντροφος, και όχι μάταια, μιας κι οι εχθροί μου αυτό θέλουν, να επικοινωνήσω, να εξηγήσω τις ιδέες μου, να δικαιολογήσω την παράνομη δράση μου, ώστε να μπορέσουν να εφαρμόσουν τον αντιτρομοκρατικό νόμο κι επιπλέον να με σαβανώσουν στην κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, θέλουν αυτό το τρόπαιο πολέμου, έναν νέο με πολλαπλά τραύματα, φυλακισμένο γιατί δεν αυταπατήθηκε με το βόλεμα μιας επανάστασης ενταγμένης στο πλαίσιο του πολιτικά ορθού. Η εξουσία φιλοδοξεί, με τη δίκη μου, η κυρά του σπιτιού να πει στον μικρό της εξεγερμένο πως έτσι καταλήγουν οι ιδεαλιστές, αυτοί που τολμάμε να ονειρευόμαστε, κι ούτε να το σκέφτεται, πως αυτή η ιστορία ξεκινάει με μια εξέγερση που είναι ίδιον της ηλικίας, κι αν δεν μπει φρένο, μπορεί να καταλήξει σε τρομακτικές συνέπειες, δικαιολογώντας μέσα από το παράδειγμά μου το σωφρονιστικό σύστημα, την καταστολή για το «καλό των παιδιών μας και το μέλλον».

Ξέρω ότι ο εξουσιαστής αυτό θέλει, ή τουλάχιστον σε αυτό ελπίζει, πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα βγω δημόσια, γι’ αυτό προτίμησα τη σιωπή• σκέφτομαι πως αυτές τις στιγμές είναι μακράν προτιμότερο να μιλάνε για μένα οι σύντροφοί μου, γνωστοί μου ή όχι, το ίδιο κάνει, όπως σε αμέτρητες μέρες δράσεων για την απελευθέρωση των ζώων ήξερα να μιλήσω στη θέση αυτού που δεν μπορούσε, πιστεύω πως τώρα πρέπει να συμβεί το ίδιο, γιατί ειλικρινά σκέφτομαι ότι άλλοι σύντροφοι, συμπεριλαμβανομένων όσων είναι σε άλλα μέρη του κόσμου, το έχουν κάνει ήδη και με θαυμάσια αποτελέσματα, όχι μόνο σε ό,τι αφορά το ηθικό μου, αλλά και σε ό,τι σχετίζεται με την αλληλεγγύη, την οποία θα τολμούσα να παρουσιάσω ως το πρώτο κομμάτι μιας μεγάλης σειράς από ντόμινο, στην οποία σπρώχνεται το πρώτο, και το δεύτερο κλοτσάει το τρίτο, και πάει λέγοντας, όπου το ηθικό μου θα ’ταν άλλο ένα κομμάτι ντόμινο, εκεί όπου υπάρχει επίσης η βλάβη στο σύστημα μέσω της ρήξης με τις εξουσιαστικές του λογικές, η εκτίμηση που παράγει τη δράση τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, χώρια που αντιπροσωπεύει ένα ακόμη πόστο στη σύγκρουση με την πραγματικότητα, κι έτσι θα μπορούσα να περάσω μέρες απαριθμώντας τους διαφορετικούς αντίκτυπους που μπορεί να έχει μια αλληλέγγυα δράση.

Ωστόσο, όπως θέλουν οι εχθροί μου να επικοινωνήσω, ξέρω πως το ίδιο θέλουν πάρα πολλοί σύντροφοι, και να ’χουν κατά νου πως το γνωρίζω και λυπάμαι πολύ που πέρασαν αρκετοί μήνες μες στην αβεβαιότητα προτού λάβουν κάποιο νέο, στεναχωριέμαι πολύ που επικοινωνώ υπό αυτές τις συνθήκες• εγώ ο ίδιος πάντοτε τόνιζα πως η αλληλεγγύη πρέπει να ’ναι αμφίδρομη, και πιστέψτε με, στεναχωριόμουν πιο πολύ απ’ τον καθέναν που δεν είχα μιλήσει πιο πριν, κι αισθανόμουν ότι πρόδιδα τον ίδιο μου τον εαυτό σιωπώντας –θα τον πειράξει που στεκόμαστε αλληλέγγυοι μαζί του;– υπέθετα πως σκέφτονταν ερμηνεύοντας τη σιωπή μου, έχω όμως μια μικρή κι υπέροχη κόρη που χρειάζεται τον μπαμπά της κι ούτε αυτήν μπορώ να την προδώσω. Αυτή με παρακίνησε στη σιωπή, τα ιδανικά μου με παρακινούν στο διάλογο και εσείς, οι παντοτινοί μου σύντροφοι, με ωθήσατε στη μέση λύση.

Δε μ’ αρέσει να γράφω χωρίς να σκέφτομαι αυτό που θέλω να μεταδώσω και να γίνεται πλήρως κατανοητό, το να γράψεις κάτι στην κατάστασή μου απαιτεί βαθύ προβληματισμό –αξίζει τον κόπο;– μιας και στην υπόθεσή μου, αντίθετα με την πλειονότητα των πολιτικών δικών, που συνήθως είναι σκευωρίες, ο σκοπός μου είναι εμπεριστατωμένος, γιατί πράγματι κουβαλούσα μια βόμβα τα ξημερώματα της 1ης Ιούνη 2011 με προορισμό το τραπεζικό υποκατάστημα επί της λεωφόρου Βικούνια Μακέννα με Βικτόρια, στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Από την πλευρά μου, θα ήθελα να κοινοποιήσω τα πάντα, για ποιο λόγο απέτυχε η επίθεση; πώς θα μπορούσα να παραστήσω πως επικοινωνώ αδιαφορώντας για κάτι τόσο σημαντικό; ή ακόμα, γιατί τη συγκεκριμένη τράπεζα; Η πολιτικοποίηση μιας αντικαπιταλιστικής επίθεσης δεν αποτελεί μονάχα απολογία της βίας, αλλά είναι επίσης σαν να βάζω τη θηλιά στο λαιμό μου, που δεν πρόκειται Ποτέ! γιατί όσο είμαι ζωντανός σχεδιάζω να συνεχίσω ν’ αγωνίζομαι, δε με νοιάζει αν μου λείπουν μερικά δάχτυλα, ένα χέρι, η ακοή ή η όραση. Θα τραβήξω μπρος πάση θυσία, αυτό πρέπει να το ξέρουν τόσο οι εχθροί μου όσο και τα συντρόφια μου.

Μου ζητάνε λοιπόν να σπάσω την απομόνωση, τον ερμητισμό που περιβάλλει το πρόσωπό μου, αντιτείνω πως θα ντρεπόμουν να επικοινωνήσω απλώς και μόνο λόγω μιας προσβολής στη συνείδησή μου –και οι σύντροφοί σου; θαρρώ πως το να επικοινωνήσω μαζί τους είναι κάτι κοινότοπο κι ασήμαντο;– Είναι αλήθεια, δε χρειάζεται να ξεράσω τα πάντα για το τι συνέβη εκείνη τη νύχτα, πιστεύω πως στο μέλλον θα υπάρξει χρόνος γι’ αυτό…
Θέλετε λοιπόν να μάθετε για μένα; καλά τότε, θ’ αγωνιστώ για να ζήσω και θα ζήσω για ν’ αγωνιστώ μέχρι να γίνουμε λεύτεροι και άγριοι, δε θα πέσω στην παγίδα τού αν είμαι λιγότερο ή περισσότερο άγριος εφόσον αναπνέω με τεχνητά μέσα, γιατί πιστεύω πως σε καταστάσεις σαν αυτήν ανθεί το πιο άγριο ένστικτο του ανθρώπου, αυτό της επιβίωσης• δεν προτίθεμαι ν’ αναφερθώ σε κανέναν συγκεκριμένα, γιατί ξέρω ότι πολλά συντρόφια μού ευχήθηκαν το θάνατο με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά θέλω να βγει από εδώ ένα μάθημα για όλους: δε γίνεται να εύχεται κανείς το θάνατο ενός συντρόφου με τέτοια χαλαρότητα, εκτός βέβαια κι αν το δηλώσει ο ίδιος ο σύντροφος, αλλά αν ήταν αυτή η περίπτωση, το άτομο θα έψαχνε τα μέσα για να δώσει τέλος στη ζωή του, χωρίς έτσι να προκληθεί μια δικαστική υπόθεση (ανθρωποκτονία) κατά τρίτου. Γιατί, τι θα είχε γίνει αν για «να μου κάνουν τη χάρη» με είχαν εκτελέσει; ποιοι είναι αυτοί, που αποκαλούνται σύντροφοί μου, που θα κρίνουν αν αξίζει ή όχι τον κόπο να συνεχίσω να ζω; Ο μόνος ικανός να πάρει ανάλογη απόφαση είναι το άτομο, μόνο αυτό ξέρει τι πραγματικά επιθυμεί, και συγκεκριμένα εγώ θέλω να παραμείνω ζωντανός, για να συνεχίσω ν’ αγωνίζομαι. Από την άλλη, θέλω να ξέρετε πως εκτιμώ όλες και καθεμία ξεχωριστά από τις αλληλεγγύες δράσεις που έγιναν για μένα, τα πανό που κρεμάστηκαν σε διάφορα μέρη του κόσμου ή όσα μηνύματα έστειλαν οι ίδιοι οι αλληλέγγυοι έφτασαν στ’ αυτιά μου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κάθε φυλλάδιο, κάθε δελτίο αντιπληροφόρησης, κάθε κομμάτι της ζωής τους το οποίο αφιέρωσαν σ’ εμένα το κρατάω σαν θησαυρό• να ξέρετε πως έμαθα τα πάντα και πως σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχουν λόγια για τα συναισθήματα ευγνωμοσύνης μου, γιατί κάθε βομβιστική επίθεση, κάθε οργανωμένος εμπρησμός στ’ όνομά μου είναι στο μυαλό μου, ποτέ δε θα μπορέσω να ξεχάσω πόσο γενναίοι στάθηκαν οι Μεξικάνοι σύντροφοί μου, πόσο ανυπότακτοι ξέρουν να ’ναι οι σύντροφοί μου απ’ την Ελλάδα, θα ’θελα ν’ αγκαλιάσω τους άγριους της Βολιβίας και των ΗΠΑ, να χαιρετήσω στοργικά τους εξεγερμένους στην Ισπανία και στην Ιταλία, τους ελευθεριακούς της Αργεντινής, θάρρος! και πώς να μην αναφέρω τους εικονοκλάστες της Ινδονησίας, δύναμη, αδέρφια! Στους ανώνυμους του Μετώπου Απελευθέρωσης των Ζώων (FLA) και του Μετώπου Απελευθέρωσης της Γης (FLT) στη Ρωσία και στον κόσμο. Στους φυλακισμένους συντρόφους ανά τον κόσμο, τους στέλνω όλη μου την αγάπη σε αυτά τα ταπεινά γράμματα, στη συντρόφισσα Ταμάρα, φυλακισμένη στην Ισπανία, στον Γκαμπριέλ Πόμπο ντα Σίλβα, φυλακισμένο στη Γερμανία, στον Μάρκο Καμένις, φυλακισμένο στην Ελβετία, στους πάντα αξιοπρεπείς συντρόφους της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, που τόσο ζηλεύω το θάρρος τους, και φυσικά στα συντρόφια μου στην επικράτεια που κυριαρχείται από το κράτος της Χιλής, σ’ εσάς που γνώρισα προσωπικά, να ξέρετε πως σας έχω στην καρδιά μου παντοιοτρόπως, δε χωρίστηκα ποτέ από σας, γιατί πάντα σας κουβαλάω στο χαμόγελό μου, ξέροντας πως σ’ ένα γράμμα δε θα μπορέσω ποτέ να σας ευχαριστήσω για όλες και καθεμία δράση ξεχωριστά, ελπίζω να γίνεται κατανοητό πως δε θέλω να αποκλείσω κανέναν, οι μορφές με τις οποίες εκφράστηκε αλληλεγγύη μαζί μου είναι τόσο πολλές και διαφορετικές όπως ο ίδιος ο αγώνας, από παράνομες δράσεις μέχρι εκδηλώσεις, τηλεφωνικές κλήσεις, μηνύματα μέσω διαδικτύου, τραγούδια και ήχους ελευθεριακούς, και τέλος θέλω να ξέρετε όλοι/όλες και καθένας από σας τους εξεγερμένους αλληλέγγυους ότι αυτός ο τρελός για τη λευτεριά ποτέ, ποτέ δε θα σας ξεχάσει, αποδειχτήκατε πελώριοι σαν ουρανοξύστες χτυπώντας εκεί που τους πονάει και, πάνω απ’ όλα, κάνατε τ’ αστέρια να λάμψουν με την τόλμη σας, κι αυτό είναι άξιο μίμησης.

Θα ’θελα να ξέρατε τι γεννούσε εντός μου η αλληλεγγύη, εκείνες τις μέρες όπου τίποτα δεν είχε νόημα και το να μάθω πώς να ξαναφτιάξω τη ζωή μου δεν είχε ίχνος λογικής, γιατί να ξέρετε πως ήμουν άσχημα, αυτό που μου συνέβη εύχομαι να το πάθουν πολύ λίγα άτομα, γιατί ήταν φρικτό, κι εκεί όπου υπήρχε περισσότερη σκοτεινιά, εμφανιζόσασταν εσείς, μικρές χειρονομίες που με ωθούσαν να μην παραιτηθώ. Πώς να προδώσω όσους ρισκάρουν τη ζωή τους για να με εμψυχώσουν; Κι έμαθα να κατακτώ τη ζωή εκ νέου, και ξέρω πως ποτέ δε θα λογαριάσετε πόσο σημαντικοί υπήρξατε. Τώρα είμαι πιο δυνατός από ποτέ, αντί να μ’ εκφοβίσει η φυλακή με κάνει δυνατό, όπως εκείνες τις μέρες, παράδοξη που είναι η ζωή, γιατί πάντοτε έλεγα ότι το να ’χεις συντρόφους στη φυλακή δε θα ’πρεπε να ’ναι σε καμιά περίπτωση λόγος εκφοβισμού, απεναντίας θα ’πρεπε να είναι αιτία για το φιτίλι στο μπουκάλι με τη βενζίνα, για την καύση του εκρηκτικού ή εμπρηστικού φορτίου, για το χαμόγελο στις εξεγερσιακές καρδιές μετά από κάθε μέρα επίθεσης, αυτό πίστευα πριν κι αυτό συνεχίζω να πιστεύω, και τώρα είμαι εγώ αυτός που βρίσκεται φυλακισμένος, επομένως αν οι εχθροί μου δεν κατορθώνουν να εκφοβίσουν εμένα, που έχω πιαστεί στα νύχια τους, το βλέπω δύσκολο να το κατορθώσουν με τα συντρόφια μου.

Τη φυλακή σκοπεύω να την αντιμετωπίσω με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπισα την κοινωνία: με αξιοπρέπεια και κέφι, ποτέ υποτακτικά –όπως ειπώθηκε σε μία περίσταση–, κάνοντας τη φυλακή μαχητική. Σας διηγούμαι πως βρίσκομαι στο νοσοκομειακό τομέα της φυλακής Σαντιάγο 1, εδώ βιώνει κανείς ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό της Μονάδας Υψίστης Ασφαλείας της Φυλακής Υψηλής Ασφαλείας, αλλά χωρίς προαύλιο, χωρίς ράδιο, χωρίς τηλεόραση, με μία εβδομαδιαία επίσκεψη μάξιμουμ δύο ατόμων και με τον κίνδυνο μεταδοτικών ασθενειών άλλων κρατουμένων, το χώρο τον μοιράζεται κανείς κι είναι μεγαλύτερος από ένα κελί• σε αυτά εδώ τα μέρη τη λένε φυλακή των τρελών, γιατί αν αντέξεις εδώ πολύ καιρό αποτρελαίνεσαι, παρ’ ότι είμαι της άποψης πως ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, επιπλέον όπως λένε εδώ πέρα: «οι τρελοί είμαστε αυτοί που έχουμε τα πιο όμορφα όνειρα». Σας διηγούμαι πως κάνω πολλές ασκήσεις για να ανακτήσω τους μυς που έχασα, τραγουδάω αρκετά –κυρίως εκείνα τα τραγούδια που δεν άρεσαν σε κανέναν–, γράφω γράμματα στο κοριτσάκι μου κάθε βδομάδα, πού και πού αν βρω συγκελίτη παίζω σκάκι ή κουβεντιάζουμε, γενικά οι κρατούμενοι μου φέρονται με πολλή αγάπη και με βοηθάνε αρκετά. Συνεχίζω τη θεραπεία αποκατάστασής μου κατά γράμμα και προσπαθώ να εμψυχώσω τον εαυτό μου όταν σπανίζει η πληροφόρηση απ’ έξω, σας διηγούμαι ακόμα ότι έχω βαλθεί να κάνω πάρα πολλά εγχειρήματα, σε κάποια ήδη δουλεύω κι άλλα είναι για όταν θα έχω πια εκτίσει την ποινή μου.

Σκέφτομαι πως έτσι ένας εξεγερμένος μετατρέπεται σε μαχητή, όταν είναι ικανός να ξανασηκωθεί δυνατότερος, παρά την πτώση που υπέστη, όποιος είναι ικανός να δει μια πραγματικότητα κι ας έχει να χάσει τα πάντα, ένας μαχητής δε χρειάζεται απαραίτητα να ξέρει να σκαρώσει μια βόμβα ή να τη χειριστεί, ούτε και να κατέχει τεχνικές καμουφλάζ, αυτά είναι πράγματα που μαθαίνονται εξτρά, οι μαχητές είναι επικίνδυνοι για τις ιδέες και τις αρχές τους, γιατί φτάνουν μέχρι εσχάτων, πάντα ακλόνητοι, άθραυστοι, γιατί δεν προδίδουν τον ίδιο τους τον εαυτό ούτε τους συντρόφους τους, γιατί είναι μονίμως σε επιφυλακή, γιατί δεν αφήνονται να παρασυρθούν από κάποια φημολογία ή κάποιο κουτσομπολιό, γιατί αν έχουν προβλήματα τα αντιμετωπίζουν, γιατί αν έχουν πόνο κλαίνε, κι αν έχουν χαρά γελάνε, γιατί ξέρουν να περνάνε μια ζωή γεμάτη, και γι’ αυτό διόλου ήρεμη, αυτοί είναι οι αληθινοί μαχητές• τώρα, σε αυτόν τον πόλεμο είναι πολλές οι περιστάσεις χαράς, αλλά υπάρχουν επίσης στιγμές πίκρας, γιατί είναι ένας πόλεμος, όχι μια νεανική μόδα, και η αναμέτρηση με το σύστημα της κυριαρχίας υπό αυτούς τους όρους μπορεί να φέρει δυσάρεστες συνέπειες, και πρέπει να το ξέρουμε εκ των προτέρων, γιατί ένα λάθος, μια μικρή απροσεξία αλλάζει τα πάντα, όπως λεγόταν πάντα κι αυτό το είχα καταλάβει, γι’ αυτό ενέργησα σύμφωνα με τους όρους που συνήθιζα να χρησιμοποιώ. Όσον αφορά τα τραύματά μου, έχουν επουλωθεί όλα, δυστυχώς τα σημάδια θα μείνουν για πάντα, αλλά τα κουβαλάω τόσο περήφανα όσο και τα τατουάζ μου, γιατί είναι η πιο στέρεη απόδειξη ότι είμαι πεπεισμένος ως προς τα ιδανικά μου. Πώς να μην είμαι; Κουβάλησα αυτήν τη βόμβα με όνειρα κι ελπίδες, και αυτό παραμένει ανέπαφο.

Από την άλλη μεριά, λυπάμαι που δεν μπορώ να συνεχίσω να συνεισφέρω στα εγχειρήματα στα οποία συμμετείχα, καταλάβετε ότι για μένα δεν υπήρχε κανένα πιο σημαντικό από άλλα, όλα και καθένα ξεχωριστά σημαίνουν μια συνεισφορά στον κοινωνικό πόλεμο και ευελπιστώ ότι αυτά τα εγχειρήματα δεν παραδέρνουν επειδή δεν είμαι εκεί, απεναντίας αυτό θα έπρεπε να είναι ένα ακόμη κίνητρο για να πάνε μπροστά, γνωρίζω πως δεν είμαι στο απυρόβλητο της κριτικής γιατί, εφόσον ήμουν συμμέτοχος σε τόσα όνειρα, έπρεπε να έχω ενεργήσει όχι στο 100% της προσοχής, αλλά στο 150%.

Είμαι σίγουρος ότι το παράδειγμά μου θα κλείσει ένα ακόμη κεφάλαιο, και πως οι νέοι, και οι όχι τόσο νέοι αγωνιστές, θα ξέρουν να κρατήσουν τα θετικά απ’ όλο αυτό, γιατί ο αγώνας συνεχίζεται κι υπάρχουν πάμπολλες καρδιές που δε χωρούν σε αυτόν τον εξουσιαστικό κόσμο και θέλουν ν’ ανοίξουν το βήμα τους, γιατί το κάναμε στο παρελθόν, θα ξέρουμε να το κάνουμε στο παρόν• προσωπικά βλέπω έναν καλό απολογισμό των αντεξουσιαστικών αγώνων στον κόσμο, κάποιοι αποδυναμώνονται, αλλά γενικά βλέπω καλά προγνωστικά.

Όπως όμως προχωράει ο αγώνας, το ίδιο θα κάνει και η καταστολή, και η περίπτωσή μου θα χρησιμοποιηθεί για να ξανανοίξει η τρισάθλια σκευωρία «υπόθεση βόμβες», γι’ αυτό επισημαίνω να είμαστε σε εγρήγορση, να μη μένουμε ποτέ αδρανείς, αλλά να λαμβάνουμε προφυλάξεις, γιατί η αυτοκριτική μου μπορεί να εφαρμοστεί σε όλους/όλες, είναι ιδέα προς κοινή χρήση• δε λέω ό,τι λέω με βεβαιότητα, είναι μια εικασία, ίσως δεν επιχειρήσουν άλλες σκευωρίες από φόβο μήπως γελοιοποιηθούν εκ νέου, ή ίσως το ρισκάρουν με τη δικαιολογία πως η πράξη μου είναι εμπεριστατωμένη, γι’ αυτό καλούμαστε να είμαστε διαρκώς αφυπνισμένοι, με τις πέντε αισθήσεις στο δρόμο.

Κλείνοντας, θέλω να αφιερώσω αυτές τις τελευταίες γραμμές στο άτομο που ήταν μαζί μου τα ξημερώματα της 1ης Ιούνη. Αδερφάκι, ξέρω ότι το ατύχημά μου πρέπει να σ’ έχει σημαδέψει, πόσες νύχτες μπορεί να πέρασες σε αγρύπνια, στην αβεβαιότητα της καθημερινότητας –να ξέρουν ότι είμαι εγώ; θα φανεί; θα ’χει ξυπνήσει την επόμενη μέρα ή θα ’χει πεθάνει στον ύπνο του; θα μ’ έχει καταδώσει; Θυμάμαι μια φορά που σου ’πα ότι, παρά το απύθμενο μίσος που νιώθω για τον άθλιο που μαχαίρωσε τη σύντροφό του, εξίσου πίστευα πως για να το καταλάβω θα ’πρεπε να βρεθώ σε παρόμοια θέση ώστε να δω αν είμαστε τόσο δυνατοί όσο λέμε, γιατί πάντα πίστευα ότι η προδοσία είναι ένας εσωτερικός εχθρός. Τώρα μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι αυτός ο τενεκές δεν έχει αρχίδια! Θυμάμαι επίσης ότι, πριν βγούμε στο δρόμο εκείνη τη νύχτα, σου είπα πως δεν είχα μαζί το γούρι μου –κάτι που δεν είχε κανένα απολύτως νόημα, κάτι που εγώ ένιωθα ότι μου ’φερνε τύχη–, εσύ μου ’πες ότι ήμουν τρελός για να πιστεύω σε τέτοια πράγματα, από τύχη είχα πάνω μου το άλλο μου φυλαχτό και επέζησα, τώρα μπορούμε να γελάσουμε με αυτές τις μπαρούφες. Αδερφάκι, θέλω να ξέρεις ότι παρά τ’ άσχημα παιχνίδια που παίζει το μυαλό ή η καρδιά σου, που ούτε καν μπορώ να φανταστώ, είμαι ακόμα ο ίδιος χελωνάκος με την ποδαρίλα, που κοιμάμαι κατάχαμα, και ποτέ δε θα σου προσάψω τίποτα, γιατί εκείνη τη νύχτα έλαχε ο κλήρος σ’ εμένα, όπως είχε λάχει σ’ εσένα αντίστοιχα σε περασμένες μέρες, αν κάτι συνέβαινε το δεύτερο άτομο θα διέφευγε, έτσι το είχαμε συμφωνήσει και έτσι έπρεπε να γίνει, γιατί πολλές φορές μπορεί να νιώθεις πως με πρόδωσες, μα δεν το έχεις κάνει• σε αυτόν τον πόλεμο που αποφασίσαμε να διεξάγουμε θα περισσεύουν τα λόγια ώστε να μας καταλαβαίνουν. Ίσως να μη σε ξαναδώ ποτέ πια, κι αν αυτό συμβεί, τύχη σ’ ό,τι είναι να ’ρθει.

Το είπα μια φορά και σήμερα το επαναλαμβάνω με περηφάνια Ποτέ ηττημένοι, ποτέ μετανιωμένοι! Από εδώ στέλνω μια ζεστή αγκαλιά στον κόσμο που είναι στην παρανομία.


    Με τον Μαουρί πάντοτε στη μνήμη!
    Κρατούμενοι πολέμου στο δρόμο!
    Ενάντια σε κάθε εξουσία!
    Βαδίζοντας προς το δημιουργικό τίποτα!

Luciano Pitronello Sch.
Εξεγερσιακός Πολιτικός Κρατούμενος.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Note from the group of friends and lovers of Tortuga:

Publishing this letter, at this time, could mean hellish punishment for our cub, but the urgency to report from his wild sweetness what he feels and what motivate him is sufficient reason to understand his desires.

Let us appropriate his writings to ourselves. Let us recreate, like so many times, complicity with the persecuted and the incarcerated inside and outside of the damn prisons!!

Let us understand ourselves by simply looking at ourselves and recognizing ourselves: We are anarchists, insurgents, informals, nihilists, enemies of all authority. Of all fucking authority.

Because we do not have time to rest while they prevent us from feeling ourselves free.

* * *

January 1, 2012 Santiago $hile.

7 months since the attack failed Letter to the Indomitable hearts

It is difficult to begin to write when I know that I have so much to communicate and even more to keep quiet; silence has become a great companion, and not in vain, since my enemies want me to communicate, to explain myself with my ideas, to justify my illegal action, so that they can to apply the anti-terrorist law and bury me even in the condition in which I find myself, they want that trophy of war, a youth with many wounds, imprisoned for not having tricked himself with the comfort of a revolution framed within political correctness. Power’s ambition with my trial is for the señora of the house to tell her little rebel that this is how idealists meet their end, those who dare to dream, to even think, that it begins with the rebellion proper to youth and if it goes unchecked it can end in terrifying consequences–to justify by means of my example the prison system, the repression for the “good of our children and the future.”

I know that power wants that, or at the least hopes for it, that in one way or another I will appear publicly, thus I preferred silence; I think that in these moments it is much better that others speak for me–my comrades, known or unknown, just like in endless events for animal liberation, one knows to speak for those who cannot, I believe that now the same should happen, because I sincerely think that other comrades, even from different parts of the world have already done this and have had splendid results, not only with everything that involves my morale, but also with everything that involves solidarity, which I would dare to represent as the first piece of a great row of dominoes, in which one pushes the first and the second pushes the third and so on successively, where my morale comes to be one more piece in the dominoes, in which there is also damage to the system in breaking with its authoritarian logic, the esteem that the action generates as much on the individual level as collectively, as well as representing another seat in the conflict with reality, and one could spend days like this numbering the different effects that a solidarity action can have.

Nevertheless, as much as my enemies want me to communicate, I know that many comrades also wanted me to, and you should know that I know this and I’m sorry you had to spend several months of uncertainty to receive any news, I profoundly regret not communicating myself in these circumstances, it was I who always stressed that solidarity should be reciprocal, and believe me that more than anyone I regretted not having acted sooner, I felt that I was betraying myself in being silent. “Does it make him uncomfortable that we act in solidarity with him?” I speculated that you thought this in interpreting my silence, but I have a small and beautiful daughter who needs her papá, and I cannot betray her either. She moved me to silence, my ideals move me to dialogue and you my forever comrades incite me to the point in between.

I do not like to write without thinking what I want to convey and to be fully understood, to write something in my situation merits a profound reflection–is it worth it? Since in my case, unlike the majority of political trials which are usually frame-ups, in my case it is proven, since I really did transport a bomb the morning of June 1st with the destination of the bank branch located on Av. Vicuña Mackenna and Victoria, downtown Santiago.

For my part, I wanted to tell everyone why the attack failed. How could I try to communicate myself and ignore something so relevant? Or even, Why that bank? To politicize an anti-capitalist attack is not only to advocate for the violence, it is also to put the noose around my neck, and as for that, Never!, because as long as I am alive I plan to continue fighting, it doesn’t matter to me if I’m short some fingers, a hand, my hearing or sight, I will continue forward at all costs, that is something that my enemies have to know as much as my comrades.

Then you ask me to break with the isolation, with the hermitism around me; I posit that I would be ashamed to communicate myself, to do so simply, to which you respond with a blow to my conscience, “And your comrades?” Do I think that communicating with you is something banal and unimportant? It’s true, I don’t need to vomit out everything that happened that night, I believe that in the future there will be time for that…

So, you want to know about me? Well, I will fight in order to live, and live in order to fight until being free and wild, I do not trick myself in thinking that I am less wild if I breathe artificially or not, because I believe that it is in situations like that when the most wild human instinct blossoms–the instinct of survival; I’m not trying to allude to anyone in particular, because I know that many comrades desire my death with all the best, but I want to from here deliver a lesson for everyone–one cannot desire the death of a comrade to free them from their body, unless of course the comrade manifests it, but if that were the case, the person would seek the means to put an end to their life, without thus generating a judicial case (homicide) for a third party. Because what would happen if to “do me a favor” they had killed me? Who are they who call themselves my comrades to judge whether or not it’s worth the pain for me to keep living? The only one capable of taking such a decision is the individual, only he knows what he really desires, and in particular I want to keep living, in order to continue fighting.

On other other hand, I want you to know that I appreciate all and every one of the solidarity actions that you have done with me, the banners hung in different parts of the world or those messages that carry the same solidarios reach my ears in one way or another, each leaflet, each counter-information bulletin, each space of your lives that you dedicated to me I keep as a treasure, know that I have been aware of everything, that in this world there are not words for my feelings of gratitude, because each bombing, each arson organized in my name is in my mind, I can never forget the valiance of my Mexican comrades, the insubordinates who have made themselves my comrades in Greece, I wish to embrace the savages of Bolivia and the US, affectionately saluting the rebels of Spain and Italy, the libertarixs of Argentina–take heart!, not to mention the iconoclasts of Indonesia–strength, comrades! To the anonymous of the ALF and ELF in Russia and in the world. To the imprisoned comrades across the world, I send all my care in these humble letters, to the comrade Tamara, prisoner in Mexico, to Gabriel Pombo Da Silva, prisoner in Spain, to Marco Camenisch, prisoner in Switzerland, to the always dignified comrades of the Cells of Fire, how I envy your courage, and of course to my comrades of the territory dominated by the state of $hile, to you who I knew in person know that I carry you in my heart everywhere I go, I have never been separated from you because I carry you in my smile; I know that in a letter I could never thank everyone and each one of the actions I hope that it is understood that I do not intend to exclude any one, the forms in which you have been in solidarity with me are many and as diverse as the same struggle, from illegal actions to activities to telephone calls, internet messages, and libertarian songs; finally I want you to know, each and every one of you solidarious rebels that this loco for freedom will Never, never forget you, you were known to be as great as skyscrapers and to strike where it hurts, and above all, you made the stars shine with your courage, and that is something worth imitating.

I would like you to know what the solidarity created for me in those days when nothing made sense, when learning to remake my life did not make a bit of sense, because you know I was doing poorly, what happened to me I would wish on very few people because it was horrible–and in the greatest darkness there appeared small gestures that pushed me to not give up. How could I betray those who risk their lives to give me encouragement? And I learned to conquer life anew; I know that you will never know how important you have been. Now I find myself as strong as ever; prison, far from intimidating me, has made me as strong as in those days; life is paradoxical, because I always said that to have comrades in prison should never motivate one to fear, entirely the opposite it should be the reason for the wick in the bottle of gasoline, for the fuse in the explosive or incendiary charge, for the smile in the insurgent hearts after each day of attack, this I believed before and I still believe it, and now I am the one who finds himself a prisoner, so if my enemies do not succeed in intimidating me when I find myself in their clutches I see it will be difficult for them to do so with my comrades.

I plan to confront the prison in the same way that I confront society–with dignity and happiness, never in a submissive way, to, as has been said before, make the prison combative. I tell you that I am in the hospital section of the Santiago 1 prison, here there is a regime similar to that of the maximum security module of the high security prison, but without a yard, without radio, without TV, with one weekly visit of at most 2 people and with the risk of catching the illnesses of other prisoners; the room is shared and is larger than a cell, around here they call it the crazy prison, because to spend much time here is enough to drive you crazy, although I am of the opinion that what does not kill you makes you stronger, also as they say around here, “we crazy ones are those who have the most beautiful dreams.” I tell you that I do a lot of exercise to recuperate the musculature I lost, I sing a lot, especially the songs that nobody likes, I write letters to my little baby girl every week, sometimes when I have a roommate I play chess or we talk, generally the prisons have much care for me and help me a lot. I rigorously follow my rehabilitation treatment and I try to give myself encouragement when information from the outside is scarce; also I have proposed many projects to myself, I am already working on some, others are for when I have completed my sentence.

I think that a rebel becomes a warrior when one is able to get back up stronger than one fell, who is able to see a reality even though one has everything to lose, a warrior does not necessarily have to know how to make a bomb or handle one, nor to have techniques of camouflage, these are things one learns by addition, warriors are dangerous for their ideas and principles because they see all the way to the final consequences, always firm, steadfast, because they do not betray themselves nor their comrades, because they are always aware, because they don’t let themselves be carried by fuck-ups or rumor, because if they have problems they confront them, if they feel pain they cry, and if they are happy they laugh; because they know to live out a full life, though it will not therefore be peaceful–those are the true warriors; now in this war there are many joyful occasions, but there are also moments of bitterness, because it is a war, not a juvenile phase, and to confront the system of domination utilizing these conclusions can carry disastrous consequences and we should know that beforehand, because an error, a small carelessness changes everything, I always say this and this I had understood, therefore I acted according to the terms that I used. Regarding my wounds, they have all healed, unfortunately the marks will always remain but I carry them with the same pride as my tattoos, because they are the best evidence that I am convinced in my ideals–how could I not be? I carried that bomb with dreams and hopes and those remain intact.

On the other hand, I regret being unable to keep carrying on in the projects that I participated in, understanding that for me there was none that was more valuable than another, each and every one means a contribution to the social war and I yearn that those projects do not go adrift because I am not around, on the contrary I should be another motivation to continue forward, I know that I am not absolved of criticism, because if I formed part of those dreams I should have acted not at 100% of caution, but at 150%.

I am sure that my example will close one more chapter and that the new and not-so-new combatants will know to rescue the positive from all this, because the struggle continues and there are too many hearts that do not fit in this authoritarian world and want to open a path, because we did it in the past we know how to do so in the present, personally I make a good balance of the anti-authoritarian struggles in the world, one or another diminishes but generally the prognosis looks good.

But as much as the struggle advances, the repression will too, and my case will be utilized to reopen the pathetic bombs case frame-up, therefore I make the suggestion to be alert, never to inaction but rather to caution, because my self-criticism can be applied by all, the idea is to share it, nor do I say this as certain science, it is speculation, perhaps they do not intend more frame-ups for fear of looking ridiculous again, or maybe they’ll flush down the toilet everything in which which my deed is accredited, so the call is to be well awake, with all 5 senses in the street.

To end I want to dedicate some final lines to that person who traveled with me in the early hours of June 1st. Hermanitx,* I know that my accident must have marked you, perhaps you spend nights without sleeping, in the uncertainty of daily life, “Will they find out it was me? Will they notice me? Will I wake up tomorrow or will I have died in my sleep? Will I be betrayed?” I remember that once I told you that despite the deep hatred I feel toward the wretch who stabbed his compañera, I also believed to understand it one should be in a similar situation, to see if we are as strong as we say, because I have always believed that betrayal is an internal enemy. Now I can tell you with certainty that that little guy has no balls! I also remember that before going out to the street that night I told you that I was going without my Kabbalah, a totally meaningless thing, something that I felt gave me luck, you told me that I was crazy for believing in such things, luckily I brought my other amulet, I am still alive and now we can laugh about that nonsense. Hermanx, I want you to know that although I could never imagine the horrible things that have played with your mind or your heart, I continue to be the same little turtle who smells like feet and sleeps on the floor and I am never going to have to reproach you for anything, because that night it was my turn, just like in past times it had been your turn, if something happens the second person flees, so we had agreed and so it had to be, because although you might many times feel like a traitor, you are not, in this war that we decided to take on there are no words to understand us. I may never see you again, if so, good luck in everything that comes.

I said it once and now I say it again with pride: Never defeated, never repentant! From here I send a warm embrace to the people who walk in clandestinity.

    With Mauri present in memory!

    Prisoners at war to the street!

    Against all authority!

    Walking toward the creative nothing!

Luciano Pitronello Sch.
Insurrectionalist Political Prisoner.

Posted on by Solidarixs | Leave a comment

Joint declaration of subversive and revolutionary prisoners in support of comrade Luciano Pitronello

From liberaciontotal, translated by war on society:

    This text was written before Luciano entered the health area of the Santiago 1 prison. Its delay in publication is due to the involvement of the different comrades imprisoned under the $hilean state, held in different prisons, so the dissemination and editing of this was made very difficult.

Joint declaration of subversive and revolutionary prisoners in support of the comrade Luciano Pitronello.

To the broad and widespread revolutionary/subversive spectrum:

We combatants of freedom have from within different centers of extermination united our words in order to make from them a strong gesture that passes through the isolation with which Power intends to silence us, so that our united gestures arrive at those comrades who do not take a step back before the enemy. This initiative aims to break the logics with which democracy sustains itself, those who with their moral citizenship seek to isolate the comrades in order to relegate them to forgottenness, but they do not frighten us and we raise our voice to send our strength and care to the comrade Luciano Pitronello, who after the events of the early hours of June 1st has been seriously injured.

We are not interested in the dilemma of guilt or innocence, our language is not that of Power, since we do not recognize anyone who comes to judge our decisions much less our own selves. Our responsibility is not judicial, we assume a political responsibility before our comrades of struggle, which has nothing to do with their laws.

It is because of centuries of oppression and exploitation that across the length of history various expressions of resistance and offensive have raised themselves against the oppressors. In $hile since the beginning of the 20th century we have been developing experiences of libertarian and autonomous struggle, which continue until today.

Today under a democratic regime, heir to the dictatorship of the tyrant Pinochet, the revolutionary/subversive struggle continues and takes new forms. For years the multiform expressions such as days of dissemination, meetings, shows, publications, etc were making themselves every time more frequent, as well as other forms of struggle, which disrupted the false peace of the oppressors. Anonymous hands began to attack material symbols of Power continually, with explosives or homemade incendiary devices. While these attacks began to have much notoriety since 2004, they are no more than the continuation of the offensive and resistance that militants of political-military organizations (MIR-FPMR-MJL) decided to continue after the dictatorship-democracy transition, but the difference is that now the sedition organizes itself in a horizontal form, an affinity-based and informal form.

Autonomous Mapuche, squatters, anarchists, former political prisoners and now insurgent student youth are the internal enemy of Power, which tries daily to annihilate them. Through the mass disinformation media the oppressors have marked the path for repression, likewise they have also sadistically made fun of the painful accident that Luciano faced. All this under a supposed anti-terrorist campaign, it is here where we are not deterred. For Power every person in individual or collective form who intends to subvert the imposed order is cataloged as terrorist, and not for the violence with which people act, but rather for their conviction and decision to fight. For us the only terrorist is Power, the State and Capital, since terrorism seeks to cause indiscriminate fear in society, and it is only they who have the capacity and resources to impose themselves over all the oppressed.

Power already feasted on the unfortunate loss of Mauricio Morales, a valiant anarchist comrade, not only celebrating his accident but also criminalizing all his relations of friendship and comradeship, he is added to a long list of combatants who have fallen in the struggle against oppression. And it is for this struggle also that now there is a comrade wounded and held captive in similar circumstances, and so support becomes indispensable.

We recognize our differences as individuals, but these are not limitations for our recognition of each other as comrades in struggle, even without some of us knowing each other, the love of freedom unites us and it is the differences between us that strengthen us. It is for this reason that we make the call to solidarity with the comrade Luciano/Tortuga. To not fall into the fear that Power wants to impose in order to isolate the comrade. The fact that an anarchist comrade has been wounded, is a prisoner and faces a judicial process is sufficient reason to support him and not leave him alone. We do not remain impassive while they make a tragedy into a spectacle, showing itself as clear vengeance against one who they see as the visible face after years of anti-authoritarian resistance and offensive.

Nor do we forget the support that old political prisoners received in past years, those who were sentenced for assassinations, expropriations or explosive attacks, which did not impede those consistent persons from supporting the mobilizations that allowed the comrades to return to the street, as a valuable example of struggle.

May these words of love and freedom pass through walls and bars in order to reach Luciano and his close ones in this difficult time. Comrade our thoughts are with you, we envy your strength for you stay strong against the enemy, because in the social war no one is alone, we make solidarity our greatest weapon.

With all the comrades fallen in combat in memory, for them our greatest homage is to continue fighting. Combatant youth, permanent insurrection.

    May the historical memory bury those who condemn the path of the offensive against Power!!

    While there is misery there will be rebellion!

    Until Total Liberation!!

    Luciano – Tortuga to the street, now!

PS: The comrade was charged on November 22nd for a “placement of IED” and for “falsification of liscense plate,” also he is investigated for other attacks. In this hearing he was ordered to preventive prison while the investigation continues for 70 days.

Luciano is in the High Security Area of the prison Santiago One, he needs a special and constant treatment which is subject to the disposition, will and energy of the jailers, being gendarmería, the institution is responsible for the health of the comrade not deteriorating.

  • Marcelo Villarroel
    Juan Aliste Vega
    Freddy Fuentevilla
    Zerman Elias
    Cristobal Franke- Mono
    Gonzalo Zapata
    Esteban Huiniguir
    Miguel Sanchez
    Juan Tapia Olivares
    Alberto Olivares Fuenzalida
  • Posted in General | Leave a comment

    Declaración conjunta de prisioneros subversivos y revolucionarios en apoyo al compañero Luciano Pitronello.

    texto estraido de Liberacion Total ( http://liberaciontotal.lahaine.org/?p=3967 )

    Nota LT:Este texto ha sido escrito desde antes que Luciano ingresara al área de salud de la cárcel de Santiago uno. Su demora al publicar se debe a que adhieren a él los distintos compañerxs presxs bajo el estado $hileno, encarcelados en distintas prisiones, por lo tanto la difusión y redacción de este se hizo muy dificultosa.

    Declaración conjunta de prisioneros subversivos y revolucionarios en apoyo al compañero Luciano Pitronello.

    Al amplio y difuso espectro revolucionario/ subversivo:

    Nosotros combatientes de la libertad, desde el interior de distintos centros de exterminio hemos unido nuestras palabras para hacer de ellas un fuerte gesto que traspase el aislamiento con que el Poder intenta callarnos, para que nuestros gestos unidos lleguen a esos compañeros y compañeras que no dan ni un paso atrás ante el enemigo.

    Esta iniciativa tiene por objetivo romper las lógicas con las que se sostiene la democracia, aquellos que con su moral ciudadana buscan aislar a compañerxs para relegarlxs al olvido, pero nosotros no nos atemorizamos y alzamos la voz para enviar nuestra fuerza y cariño al compañero Luciano Pitronello, quien tras los hechos de la madrugada del 1 de junio resultó gravemente herido.

    No nos interesa el dilema de culpabilidad e inocencia , nuestro lenguaje no es el del Poder, puesto que no reconocemos a nadie que venga a juzgar nuestras decisiones, más que nosotros mismos. Nuestra responsabilidad no es la judicial, nosotros asumimos una responsabilidad política frente a nuestros compañeros de lucha, que nada tiene que ver con sus leyes.

    Es a raíz de siglos de opresión y explotación que a lo largo de la historia se han levantado diversas expresiones de resistencia y ofensiva contra los opresores. En $hile desde inicios del siglo XX se han venido desarrollando experiencias de lucha libertaria y autónoma, que permanecen hasta hoy.

    Hoy bajo un régimen democrático, heredera de la dictadura del tirano de Pinochet, la lucha revolucionaria/subversiva continua y toma nuevas fuerzas. Desde hace años que las multiformas de expresiones como jornadas de difusión, mítines, tokatas, publicaciones, etc, fueron haciéndose cada vez más frecuentes, como también otras formas de lucha, que fueron remeciendo la falsa paz de los opresores. Manos anónimas comenzaron a atacar símbolos materiales del Poder continuamente, con estallidos o incendios artesanales. Estos ataques si bien comenzaron a tener notoriedad desde el año 2004, no son más
    que la continuación de la ofensiva y resistencia que militantes de organizaciones político-militares (MIR-FPMR-MJL) decidieron continuar tras la transición dictadura-democracia, pero la diferencia es que ahora la sedición se organiza de forma horizontal, de forma afín e informal.

    Mapuche autónomo, okupas, anarquistas, ex prisioneros políticos y ahora insurrectos jóvenes estudiantes son el enemigo interno del Poder, que a diario trata de ser aniquilado. A través de los medios de desinformación masiva los opresores han marcado el camino para la represión, asi como también sádicamente se han burlado del doloroso accidente que enfrento Luciano. Todo esto bajo una supuesta campaña anti-terrorista, es aquí donde no nos detendremos. Para el Poder toda persona en forma individual o colectiva que intente subvertir el orden impuesto es catalogada como terrorista, y no por la violencia con la que las personas actúan, sino por su convicción y decisión de luchar. Para nosotros el único terrorista es el Poder, El Estado y el Capital, puesto que el terrorismo busca causar temor indiscriminado en la sociedad, y son sólo ellos los que tienen la capacidad y recursos para imponerse sobre todxs los oprimidxs.

    El Poder ya festinó con la lamentable pérdida de Mauricio Morales, un valioso compañero anarquista, no sólo celebrando su accidente sino también ilegalizando todas sus relaciones de amistad y compañerismo, el se suma a la larga lista de combatientes que han caído en la lucha contra la opresión. Y es por esto también, que ahora hay un compañero herido y secuestrado en circunstancias similares, es que el apoyo se hace indispensable.

    Reconocemos nuestras diferencias como individuos, pero estas no son limitancias para reconocernos como compañeros de lucha, incluso sin conocernos los unos a los otros, el amor a la libertad nos une y son las diferencias entre nosotros las que nos fortalecen. Es por eso que hacemos el llamado a solidarizar con el compañero Luciano/Tortuga. A no caer en el miedo que quiere imponer el Poder para aislar al compañero. El hecho de que un compañero anarquista haya resultado herido, este preso y enfrentando un proceso judicial es razón suficiente para apoyarlo y no dejarlo solo. No nos quedaremos impávidos mientras hacen de la tragedia un espectáculo, mostrándose como clara venganza contra quien ven como el rostro visible tras años de resistencia y ofensiva antiautoritaria.

    Tampoco olvidamos el apoyo que antiguos prisioneros políticos recibieron en años anteriores, quienes estaban condenados por ajusticiamientos, expropiaciones o ataques explosivos, lo cual no fue impedimento para que personas consientes apoyaran las movilizaciones que permitieron que lxs compañerxs salieran a la calle, como un ejemplo valioso de lucha.

    Que estas palabras de amor y libertad traspasen muros y rejas para llegar hasta Luciano y sus cercanos en este difícil momento. Compañero nuestros pensamientos están contigo, te enviemos nuestra fuerza para que sigas firme ante el enemigo, porque en la guerra social nadie esta solx, hacemos de la solidaridad nuestra mejor arma.

    Con todxs lxs compañerxs caídxs en combate en la memoria, para ellos nuestro mejor homenaje es seguir luchando. Juventud combatiente, insurrección permanente.

    ¡¡Que la memoria histórica sepulte a quienes condenan el paso a la ofensiva contra el Poder!!

    ¡¡Mientras exista miseria habrá rebelión!!

    ¡¡Hacia la Liberación Total!!

    ¡Luciano- Tortuga a la calle, ahora!

    P.S.- El compañero fue formalizado el 22 de Noviembre por una “colocación de a.e.(artefacto explosivo)” y por “adulteración de patente”, además se le investiga por otros ataques. En esa audiencia se decretó la prisión preventiva mientras dure la investigación por 70 días. Luciano se encuentra en la Sección Hospitalaria de la cárcel concecionada Santiago Uno, él necesita un especial y constante tratamiento el cual se ve sujeto a la disposición, voluntad y animo de los carceleros, siendo Gendarmería la institución responsable de que la salud del compañero no empeore.

    Marcelo Villarroel
    Juan Aliste Vega
    Freddy Fuentevilla
    Zerman Elias
    Cristobal Franke-Mono
    Gonzalo Zapata
    Esteban Huiniguir
    Miguel Sanchez
    Juan Tapia Olivares
    Alberto Olivares Fuenzalida

    Posted in General | 1 Comment

    Breves reflexiones sobre un Guerrerx que se ha negado a delatar a su (supuestx) acompañante. (Por: Sin Banderas Ni Fronteras, núcleo de agitación y propaganda anti-autoritaria)

    Nos llegó una reflexión hecha por “Sin Banderas Ni fronteras hace algún tiempo, y la queremos compartir.

    Luego de 7 meses estando en una clínica y después recuperándose en casa de sus padres, el día martes 22 de noviembre Luciano fue formalizado ante la justicia del enemigo. ..
    75 días de investigación le han sentenciado, 75 días que deberá pasar en el hospital de la cárcel Santiago Uno …75 días a merced de los carceleros.
    Luciano se encuentra hoy limitado en su autonomía más elemental, en la capacidad física de poder valerse por sí mismo en tareas cotidianas como el simple hecho de vestirse o ir al baño. Aun así le han enviado a prisión preventiva, llenándonos de rabia y de dolor.
    Pero nuestra intención como núcleo de agitación y propaganda escrita siempre ha sido la de negar toda posturas victimista y propagar contra viento y marea la idea de la guerra permanente (no militar, sino social) contra la autoridad y su sociedad. Pero la autoridad no es solo el poder soberano del Estado y el Capital con toda su maquinaria legal y policial que hoy condena a Luciano; el autoritarismo también se expresa en la vida de millones de ciudadanos que obedecen ciegamente al poder pero también lo reproducen a diario en su cotidianidad, asumiéndose superiores a otras personas o especies, o condenando a los revolucionarios que intentan recuperar sus vidas pasando a la ofensiva contra los opresores.
    Por eso no nos sorprende que para el enemigo sea más urgente castigar ejemplarmente a Luciano antes que expresar el mismo humanitarismo burgués que derrochan cada año en la mega-campaña de caridad burguesa y pacto social llamada “Teletón”. No nos sorprende, pero tampoco podemos dejarlo pasar.
    A Luciano no lo conocemos personalmente, pero es un anarquista de acción y con eso nos basta para apoyarlo moralmente enviándole ánimo y solidarizar con él propagando la revuelta hasta que caiga el poder, porque eso y no otra cosa es la solidaridad revolucionaria.
    Casos como el de Luciano lamentablemente ya conocemos. Han sido varios lxs revolucioanrixs (anarquistas, nihilistas, marxistas) que a través de la historia han resultado muertxs o heridxs al estallarle los artefactos explosivos que preparaban o portaban. El hermano Mauricio Morales acá en Chile y la compañera Zoe de Francia solo son dos ejemplos recientes de esto, pero la historia da cuenta de otrxs casos. Para todxs ellxs van nuestros más grandes respetos, no porque creamos que las bombas sean superiores a cualquier otro instrumento de lucha (de hecho no lo son), sino porque sentimos la exigencia moral de mantener viva la llama rebelde de sus vidas.

    Simon Seisidis, otro caso de un compañero amputado en una de sus extremidades. Solidaridad!

    Similar –pero no idéntico- al caso de Luciano, es el caso del compañero griego Simon Seisidis, acusado por la autoridad griega de haber participado junto al compañero anarquista Gianis Dimitrakis –actualmente encarcelado- en el atraco al Banco Nacional de Grecia ocurrido en el centro de Atenas en Enero de 2006, acción en que Dimitrakis fue herido de bala debido a los disparos efectuados por un guardia de seguridad. Simon pasó 4 años en la clandestinidad como consecuencia de una decisión personal tomada a partir de las órdenes de búsqueda, captura y recompensa que el Estado griego había decretado contra él. Pero el 5 de Marzo de 2010 tras evadir un control policial, Simon fue herido de bala en una pierna tras los disparos realizados por la espalda por parte de los policías, quienes luego lo golpearon en la misma pierna herida. Debido a esto, los médicos decidieron amputarle dicha pierna.
    Simon, al igual que Luciano, pasó un largo tiempo en un hospital totalmente custodiado por policías y luego pasó a la cárcel, enfrentando hasta el día de hoy tres procesos por acusaciones que en su mayoría son hechos que la policía no ha resuelto y se los adjudican a él. Sin embargo, por la debilidad de las pruebas, Simon solo ha sido condenado por porte de arma de fuego el día de su detención.
    El día 12 de diciembre de 2011, Simon Seisidis enfrentará un nuevo juicio por otro acto al cual lo han vinculado. Se trata de un hecho ocurrido hace dos años cuando alguien redujo y le arrebató el arma a un agente de la Guardia Especial que custodiaba la casa de un juez de la Corte Suprema de Grecia. El arma nunca fue encontrada, pero la autoridad griega acusa al compañero Simon ya que el hecho ocurrió en su tiempo de clandestinidad. Esperamos que la acusación sea rechazada y que este sea el fin del proceso legal de este compañero.

    Una sospechosa muestra de ADN…

    La prensa chilena, junto con mostrar una y otra vez las imágenes del accidente de Luciano, ha hablado de un supuesto acompañante que habria actuado con él la madrugada del 1 de Junio de 2011 en la acción contra el Banco Santander. Un testigo que socorrió a Luciano dice también haber visto a sobre una moto a un acompañante que se dio a la fuga. En el diario La Tercera , eterno colaborador de la policía, afirman incluso que un “principal sospechoso” – del cual no dan su nombre- habría entregado voluntariamente muestras de ADN para que la fiscalía las comparara con las encontradas en la moto en que aparentemente viajaba Luciano y su acompañante.
    De esta versión no creemos nada, pues nos sorprendería que alguien que no está formalmente imputadx en este caso entregue voluntariamente su ADN a la policía. Sin embargo, consideramos totalmente posible que la inteligencia policial sea capaz de extraer de manera encubierta el ADN de cualquier persona que esté siendo especialmente vigilada, ya sea recogiendo muestras de sangre si la persona seguida debió hacerse algún examen médico; o tomando parte de su orina o saliva si fue observada escupiendo o realizando sus necesidades en la calle; o sacándole un mechón de pelo si la persona ha sido seguida viajando en un autobús, etc.
    Estas tácticas no podemos solo dejarlas como parte de las películas o series televisivas de detectives privados, hay que entenderlas como métodos propios de la represión encubierta en todo momento. Solo como ejemplo reciente, recordemos que, como contaron en un comunicado los compañerxs del hoy clausurado Centro Social Ocupado y Biblioteca Libertaria Sacco y Vanzetti -quienes tenían vigilancia especial-, los agentes policiales que solían vigilar la casa acataban indignamente la orden de sus superiores que les encomendaba revisar en la basura de los compañeros incluso los papeles del baño con “desechos orgánicos humanos”. No está de más recordar también que este histórico espacio de lucha fue allanado, desalojado y clausurado por la autoridad el 14 de Agosto de 2010 en el marco de las detenciones del aun inconcluso “Caso Bombas”; tampoco está demás rescatar su historia, sus escritos y prácticas de solidaridad revolucionaria.

    Un saludo al guerrero que no quiso delatar…

    Lo cierto es que, según la prensa, Luciano se ha negado a decir quién era quien en teoría le acompañaba esa madrugada, a pesar de que la fiscalía le ofreció un juicio abreviado (con una acusación con menos años de condena) a cambio de delatar a un compañero. Eso, queridos compañeros, no puede sino redoblar nuestra solidaridad con Luciano, a pesar de que él no se ha expresado públicamente sobre su situación.
    Lxs compañerxs de Sin Banderas Ni Fronteras le enviamos un saludo con el calor abrazador del fuego insurreccional que guía nuestros pasos y llamamos a la solidaridad permanente con Luciano. No lo olvidemos a su suerte. Así ya lo han entendido varixs compañerxs alrededor del mundo dedicándole acciones directas contra el aparataje material de la dominación en Indonesia, Rusia, México, Bolivia, Inglaterra, México, Argentina, Brasil, Grecia, Chile, Italia, etc…Porque la solidaridad entre anarquistas y antiautoritarixs no es solo cuestión de palabras y se expresa de innumerables maneras.

    No olvidemos a los compañeros en manos del poder.

    Porque la lucha de liberación no la para ni la cárcel ni la muerte, si así lo deseamos y practicamos.

    Continuemos propagando y profundizando las ideas y prácticas antiautoritarias.

    Sin Banderas Ni Fronteras.

    Noviembre-Diciembre de 2011.

    Posted in General | Leave a comment

    A 7 meses de fallar el ataque. Carta a los corazones Indómitos (por Luciano Pitronello)

    Publicar esta carta, en este momento, puede significar las penas del infierno a nuestrx cachorrx, pero la urgencia por informar desde su dulzura salvaje lo que siente, y lo que le motiva es suficiente razón para entender sus deseos.

    ¡¡Apropiemonos de sus letras. Hagamos de nuevo, como en tantas jornadas, la complicidad con lxs perseguidxs, y encarceladxs adentro y fuera de las malditas prisiones.¡¡

    Entendamonos con tan solo mirarnos, y reconocernos: Somos anarquistas, insurrectxs, informalxs, o nihilistas, enemigxs de toda autoridad. De toda la puta autoridad.

    Porque no tenemos tiempo para descansar, mientras nos impidan sentirnos libres.

    A continuación transcribimos una carta de nuestro cachorrx:

    A 7 meses de fallar el ataque Carta a los corazones Indómitos

    Difícil se me hace comenzar a escribir cuando sé que tengo mucho que comunicar y mas aún por callar, el silencio se ha vuelto un gran compañero y no en vano, pues mis enemigos desean eso, que me comunique, que me explaye con mis ideas, que justifique mi acción ilegal, para poder aplicar la ley antiterrorista y sepultarme incluso en la condición en la que me encuentro, desean ese trofeo de guerra, un joven con múltiples heridas, prisionero por no haberse autoengañado con la comodidad de una revolución enmarcada dentro de lo políticamente correcto. El poder ambiciona con mi juicio, que la señora en la casa le diga a su pequeño rebelde que así terminamos lxs idealistas, lxs que nos atrevemos a soñar, que ni lo piense, que se empieza con la rebeldía propia de la edad y que si no se frena puede terminar en terroríficas consecuencias, justificar a través de mi ejemplo, el sistema carcelario, la represión por el “bien de nuestrxs hijxs y el futuro”.

    Sé que el poderoso desea eso, o al menos lo espera, que de alguna u otra forma me manifieste públicamente, por eso preferí el silencio, pienso que en estos momentos es muchísimo mejor que hablen por mi, mis compañeros, conocidos o no, da igual, tal como en interminables jornadas por la liberación animal, supe hablar por el que no podía, creo que ahora debe suceder lo mismo, porque sinceramente pienso que otrxs compañerxs, incluso de diferentes partes del globo ya lo han hecho y han tenido esplendidos resultados, no sólo con todo lo que involucra a mí moral, sino con todo lo que involucra la solidaridad, la cual me atrevería a representarla como la primera pieza de una gran hilera de domino, en donde se empuja la primera y la segunda bota a la tercera y así sucesivamente, donde mi moral vendría a ser 1 pieza más del domino, en donde también está el daño al sistema al romper con sus lógicas autoritarias, la estima que genera la acción tanto a nivel individual como a nivel colectivo, además de representar un escaño más en el conflicto con la realidad y así podría pasar días enumerando los distintos efectos que puede llegar a tener una acción solidaria.

    Sin embargo, tal como mis enemigos desean que me comunique, sé que muchísimos compañeros también los desean y sepan que lo sé y lo siento mucho, por que tuvieron que pasar varios meses en la incertidumbre para recibir alguna noticia, lamento profundamente comunicarme en estas circunstancias, fui yo el que siempre enfatizó que la solidaridad debía ser recíproca y créanme que yo mas que nadie lamentaba no haberme pronunciado antes, sentí que me traicionaba a mi mismo al callar ¿le incomodara que solidaricemos con él? Especulaba que pensaban al interpretar mi silencio, pero tengo una pequeña y hermosa hija que necesita de su papá, y tampoco puedo traicionarla a ella. Ella me motivo al silencio, mis ideales me motivan al dialogo y ustedes, mis compañerxs de siempre me incitaron al punto de medio.

    No me gusta escribir sin pensar lo que quiero transmitir y que se entienda a cabalidad, escribir algo en mi situación amerita una reflexión profunda ¿vale la pena? Ya que en mi caso, a diferencia de la mayoría de los procesos políticos, que suelen ser montajes, en mi causa está acreditada, porque efectivamente yo portaba una bomba la madrugada del 1 de junio con destino a la sucursal bancaria ubicada en av. Vicuña Mackenna con Victoria, punto centro de la capital.

    Por mi parte deseaba comunicarlo todo ¿Por qué falló el ataque? ¿Cómo podría pretender comunicarme haciendo caso omiso a algo tan relevante? O incluso ¿por qué ese banco? Politizar un ataque anticapitalista no es solo hacer apología de la violencia, es también ponerme la soga al cuello y eso ¡Jamás¡ porque mientras esté vivo yo planeo seguir luchando, no me importa si me faltan algunos dedos, una mano, el oído o la vista, seguiré adelante a como de lugar, eso lo tienen que saber tanto mis enemigos como mis compañeros.

    Entonces me piden que rompa con el aislamiento, con el hermetismo que ronda mi persona, planteo que me avergonzaría comunicarme por hacerlo simplemente a lo que me responden con un golpe a mi conciencia ¿y tus compañeros? ¿pienso que comunicarme con ellxs es algo banal y sin importancia?. Es verdad, no necesito vomitar todo lo ocurrido esa noche, creo que en el futuro ya habrá tiempo para eso…

    Entonces ¿quieren saber de mi? Pues bien voy a luchar para vivir y vivir para luchar hasta ser libres y salvajes, no me entrampare en que soy menos salvaje si respiro de forma artificial o no, porque creo que es en situaciones como esta donde aflora el instinto más salvaje del hombre, el de sobrevivir, no pretendo aludir a nadie en particular, porque sé que muchos compañerxs me desearon mi muerte con los mejores deseos, pero quiero que de aquí salga una lección para todxs, no se puede desear la muerte de un compañerx asi tan suelto de cuerpo, claro al menos que el compañerx lo manifieste, pero si ese fuera el caso, la persona buscaría los medios para ponerle fin a su vida, sin que con ello se genere una causa judicial (homicidio) a un tercero. Porque, ¿Qué hubiese ocurrido si por “hacerme el favor” me hubiesen asesinado? ¿Quiénes son ellxs que se dicen mis compañerxs para juzgar si vale la pena o no que yo siga con vida? El único que capaz de tomar semejante decisión es el individuo , solo él sabe lo que realmente desea, y particularmente yo deseo seguir vivo, para continuar luchando.

    Por otra parte, quiero que sepan que agradezco todas y cada una de las acciones solidarias que han tenido conmigo, los lienzos colgados en distintas partes del mundo o aquellos mensajes que cargaban los mismos solidarios llegaron hasta mis oídos de una u otra forma, cada panfleto, cada boletín contrainformativo, cada espacio de sus vidas que lo dedicaron a mi lo guardo como un tesoro, sepan que me he enterado de todo y que en este mundo no existen las palabras para mis sentimientos de gratitud, porque cada bombazo, cada incendio organizado en mi nombre están en mi mente, jamás podre olvidar lo valiente que fueron mis compañerxs mexicanos, la insubordinadxs que han sabido ser mis compañeros de Grecia, quisiera abrazar a lxs salvajes de Bolivia y EEUU, saludar afectuosamente a lxs rebeldes de España e Italia, a los libertarixs de Argentina ¡animo!, como dejar de mencionar a los iconoclastas de indonesia ¡fuerza hermanxs! A lxs anónimos del F.L.A y del F.L.T en Rusia y en el mundo. A lxs compañerxs presxs esparcidxs por el globo, les mando todo mi cariño en estas humildes letras, a la compañera Tamara, presa en Mexico, a Gabriel Pombo Da silva, preso en España, a Marco Camenisch preso en Suiza, a lxs compañerxs siempre dignos de Celulas del Fuego, como envidio su coraje y por supuesto, a mis compañerxs del territorio dominado por el estado de $hile, a ustedes que lxs conocí en persona sepan que lxs llevo en mi corazón a todas partes, jamás me he separado de ustedes porque lxs llevo en mi sonrisa, sé que en una carta jamás podre agradecerles a todxs y cada uno de las acciones espero que se entienda que no pretendo excluir a nadie, las formas en las que han solidarizado conmigo son tantas y tan diversas que como la lucha misma, desde acciones ilegales, hasta actividades, llamadas telefónicas, mensajes por internet, canciones y sonidos libertarios, en fin quiero que sepan todxs y cada unx que uds. rebeldes solidarixs que este loco por la libertad Jamás, jamás lxs olvidara, supieron estar grandes como los rascacielos y golpear donde duele, y por sobre todo hicieron brillar las estrellas con su arrojo y eso es digno de imitar.

    Me gustaría que supieran lo que generaba en mi la solidaridad, aquellos días en donde nada tenia sentido, donde aprender a rehacer mi vida no tenia ni una pisca de lógica, porque sepan que estuve mal, lo que me sucedió a mí, se lo deseo a muy pocas personas, porque fue horrible y en donde más oscuridad habían aparecían ustedes, gestos pequeños que me empujaban a no renunciar, ¿Cómo traicionar a aquellxs que se juegan la vida por darme animos? Y aprendi ha conquistar la vida denuevo se que ustedes jamás dimensionaran lo importante que han sido. Ahora me encuentro fuerte como nunca, la prisión lejos de amedrentarme me hace estar fuerte como en aquellos días, paradójica es la vida porque siempre dije que tener compañeros en prisión no debía ser en ningún caso motivo de amedrentamiento todo lo contrario debía ser la razón de la mecha en la botella con la bencina, del incinerador en la carga explosiva o incendiaria, de la sonrisa en los corazones insurrectos después de cada jornada de ataque, así lo creí antes y así lo sigo creyendo y ahora soy yo el que se encuentra prisionero, por lo tanto si mis enemigxs no logran intimidarme a mi, que me encuentro en sus garras veo difícil que lo hagan con mis comparñerxs.

    La cárcel planeo enfrentarla de la misma forma con la que enfrente a la sociedad, con dignidad y alegría, jamás de una forma sumisa, como se habló en una ocasión, hacer la cárcel combativa. Les cuento que me encuentro en la sección hospitalaria de la cárcel Santiago 1, aquí se vive un régimen similar al del Modulo de maxima seguridad de la cárcel de alta seguridad, pero sin patio, sin radio, sin tV, con una visita semanal de 2 personas máximo y con el riesgo de contagiarte las enfermedades de los otros presos, la pieza es compartida, y es mas grande que una celda, por estos lados le llaman la cárcel de los locos, porque aguantar aquí mucho tiempo es para volverse loco, aunque yo soy de la idea de lo que no te mata te hace mas fuerte, adema como dicen por ahí “lxs locxs somos lxs que tenemos los sueños más lindos”. Les cuento que hago mucho ejercicio para recuperar la musculatura que perdí, canto bastante sobre todo esas canciones que a nadie le gustaban, le escribo cartas a mi chiquitita todas las semanas, a veces si es que tengo compañero de pieza juego ajedrez o conversamos, por lo general los presos me toman mucho cariño y me ayudan bastante. Sigo rigurosamente mi tratamiento para la rehabilitación e intento darme ánimos yo mismo cuando la información del exterior escasea, les cuento también que me he propuesto muchísimos proyectos, en algunos ya estoy trabajando, otros son par cuando ya haya cumplido mi condena.

    Pienso que así un rebelde se convierte en guerrero cuando es capaz de volver a levantarse por mas fuerte que haya sido la caída, que es capaz de ver una realidad aunque tenga todas las de perder, un guerrerx no necesariamente tiene que saber confeccionar una bomba o manipularla, tampoco tiene técnicas de camuflaje, esas son cosas que se aprenden por añadidura, los guerrerxs son peligrosxs por sus ideas y principios, porque van hasta las últimas consecuencias, siempre firmes, inquebrantables, porque no se traicionan a si mismxs, ni a sus compañerxs, porque siempre están atentxs, porque no se dejan llevar por un cahuín o por la copucha, porque si tiene problemas los enfrentan, porque si tienen pena lloran, y si tienen alegría se rien, porque saben transitar por una vida plena, no por eso tranquila, esos son lxs verdaderos guerrerxs, ahora, en esta guerra son muchas las ocasiones de gozo, pero también hay momentos de amargura, porque es una guerra, no una moda juvenil, y enfrentarse al sistema de dominación utilizando estos términos puede traer nefastas consecuencias y debemos saberlo de antemano, porque un error un pequeño descuido lo cambia todo, siempre se dijo y yo esto lo tenía entendido, por lo tanto actué acorde a los términos que solía utilizar. Respecto a mis heridas, han cicatrizado todas, lamentablemente las marcas siempre quedarán pero las porto con el mismo orgullo que mis tatuajes, porque son la prueba mas fehaciente de que estoy convencido en mis ideales ¿Cómo no estarlo? Porte esa bomba con sueños y esperanzas y eso sigue intacto.

    Por otro lado lamento no poder seguir aportando en los proyectos que participaba, entiendan que para mi no había ninguno mas valioso que otro, todos y cada uno significa un aporte en la guerra social y ansío que esos proyecto no queden a la deriva porque no estoy, por el contrario debiese ser una motivación mas para seguir adelante, sé que no estoy absuelto de críticas, porque si formaba parte de tantos sueños debe haber actuado no al 100% de cuidado , sino al 150%.

    Estoy seguro que mi ejemplo cerrara un capitulo mas y que lxs nuevxs y no tan nuevxs combatientes sabrán rescatar lo positivo de todo esto, porque la lucha continua y existen demasiados corazones que no caben en este mundo autoritario y desean abrirse paso, porque lo hicimos en el pasado sabremos hacerlo en el presente, en lo personal hago un buen balance de las luchas antiautoritarias en el mundo, una que otra baja, pero en general veo un buen pronostico.
    Pero tal como la lucha avanza, la represión también lo hará y mi caso será utilizado para reinaugurar el patético montaje caso bombas, por lo tanto hago la sugerencia a estar alertas, nunca a la inacción pero si a la cautela, porque mi autocritica se puede aplicar para todxs, es la idea de compartirla, lo que digo tampoco lo digo a ciencia cierta, es una especulación, quizás no intenten mas montajes por temor a hacer el ridículo de nuevo , o quizás se tiren a la piscina escusados en que mi hecho está acreditado por lo tanto el llamado es a estar bien despiertxs , con los 5 sentidos en la calle.

    Para terminar quiero dedicarle unas últimas líneas a esa persona que andaba conmigo en la madrugada del 1 de Junio. Hermanitx, sé que mi accidente te debe haber marcado, quizás cuantas noches sin dormir, en la incertidumbre de la cotidianeidad, ¿sabrán que soy yo? ¿Se notará? ¿Habrá despertado al día siguiente o se habrá muerto en el sueño? ¿me habrá delatado? Recuerdo que una vez te dije que a pesar del profundo odio que siento ante el miserable que apuñaló a su compañera, igual creía entenderlo, porque debía estar en algo similar para ver si somos tan fuertes como decimos, porque siempre he creído que la delación es un enemigo interno. Ahora te puedo decir con certeza que ese tipejo no tiene cojones!. También recuerdo que antes de salir a la calle esa noche te dije que andaba sin mi cábala, algo totalmente sin sentido, algo que yo sentía que me daba suerte, tu me dijiste que era un loco por creer en esas cosas, por suerte traía mi otro amuleto y quede vivo ahora podemos reírnos de esas leseras. Hermanx quiero que sepas que a pesar de que ni siquiera imaginar las malas pasadas que te juega la mente o tu corazón, yo sigo siendo el mismo tortuguita con olor a patas que duerme en el suelo y jamás voy a tener que reprocharte nada, porque esa noche me toco a mi, igual como en jornadas pasadas te habrá tocado a ti, si algo pasaba la segunda persona huye, así lo teníamos acordado y así tenia que ser porque aunque mucho veces te puedas sentir un/x traidor/x , no lo eres, en esta guerra que decidimos emprender faltaran las palabras para que nos entiendan. Quizás no te vuelva a ver nunca más, si es así, suerte en todo lo que venga.

    Una vez lo dije y hoy lo repito con orgullo:

    ¡Nunca derrotadxs, nunca arrepentidxs!

    Desde aquí les mando un caluroso abrazo a la gente que anda clandestina.

    ¡Con el Mauri presente en la memoria!
    ¡Presxs en guerra a la calle!
    ¡Contra toda autoridad!
    ¡Caminando hacia la nada creadora!

    Luciano Pitronello Sch.
    Presx Políticx Insurrecionalista.

    Posted in General | 1 Comment

    Canción solidaria con Tortuga

    Nos ha llegado una canción escrita para nuestrx hermanitx, que hizo un joven preso que estuvo compartiendo la misma pieza con el aproximadamente una semana.

    Aunque esta canción no exprese de manera total lo que siente/piensa el tortu, lo recibimos con alegría y gratitud. También hay que entender que esto se da en el contexto de la convivencia dentro de las mazmorras carcelarias.

    Esta canción será parte de un disco que sacarán los cabros de Santiago 1.

    Subversivo por Mc Fugaz

    Subversivo ante el sistema rebelde a lxs demás
    con los ideales firmes contra toda autoridad.
    Sacrificio de alto precio quizás incomprendido
    el bombardero que el gobierno quiere y han tenido
    que manipular la prensa, los medios, la opinión
    presentarlo ante la gente manipular la situación
    como un trofeo de guerra por su ahora condición
    la maquinaria del estado a full su represión.

    Coro:

    Luciano Pitronello, ahora pa la calle
    fiscales como locos acusando con detalles
    ley antiterrorismo pesa contra del
    guerreros somos y esto es una, es la que es…

    Gendarmes, policias, carceleros del terror
    no nos siembran ni cosquillas con su puta represión
    monigotes del sistema títeres, marionetas
    a sus malditos ideales les damos VIOLENCIA.

    Esta es guerra y altos precios se pagan
    Luciano Pitronello a fuego en el cuerpo la marca.
    Fabricación de bombas aparatos explosivos
    y Hinzpeter pal pico ya ni duerme esta pal chico.

    Montan el caso bombas y ya no pueden mas
    buscan un puto trofeo pa mostrar en sociedad,
    ellos piensan que esta ahí se acaba
    en la guerra hay mártires y otros los alaban.

    Coro

    Luciano Pitronello compañero para algunos
    delincuente para otros
    no somos pocos con el mismo ideal,
    pero inocentes no van a pagar, he ahí la diferencia.
    Es cierto que actuamos con violencia
    cuando la maldita autoridad no tiene ciencia.

    BOMBAZO!!

    Posted in General | 1 Comment

    Tortuga LIBRE

    …Hemos guardado un silencio bastante parecido a la estupidez…
    (Proclama insurreccional de la Junta Tuitiva en la ciudad de La Paz, 16 de julio de 1809)

    Meses han pasado. Largos malditos meses desde que nuestrx hermanx haya sufrido un accidente al manipular un artefacto explosivo, destinado a evidenciar la necesaria crítica a las instituciones financieras que tienen a miles de millones de personas en condiciones deplorables, de deudas y de sicosis. Meses de que nuestro silencio ha sido el ruido más ensordecedor que hayamos sentido en nuestros cuerpos. Meses de desconocimiento por su situación, días y noches de dudas, de intensa rabia y profundo dolor rompiendo nuestros músculos cardíacos, y nuestra calma. Horas que nunca acaban, nos apuntan y amenazan que no lo harán.

    Pero se acabó, aquí estamos heridxs, pero nunca muertxs, y jamás derrotadxs. Nos pueden temblar las piernas, pero estamos decididxs que este silencio desaparecerá con los bramidos, gruñidos, maullidos y ladridos de las manadas buscando la liberación de nuestro cachorrx.

    Hoy, a mas de un mes de tu encierro luego de la formalización, nos levantamos para defender tu preciosa vida. Te queremos de vuelta junto a nosotrxs para lamer tus heridas sin ninguna condición y punto. Con esto buscamos crear lazos y redes solidarias en Chile y en todo el mundo para agitar por tu libertad, para que se siga oyendo la firme y fuerte voz de lxs que no claudican en la lucha por la liberación total. Que por ningún momento se nos olvide tu nombre, TORTUGA, porque no se nos ha olvidado ningunx. Desde chile hasta Indonesia, pasando por Grecia, Argentina, España, Alemania, Portugal, Francia, Mexico, y tantos países donde viven confinadxs bajo 4 paredes miles de presas y presos.

    Gritemos con fuerza que les amamos con la misma intensidad, y con la ira que nos dió la pasión agitemos por su liberación aquí y ahora .

    Esta es sólo una pequeña presentación, pronto actualizaremos el sitio, y lo embelleceremos.

    Por mientras recibimos cartas, y dibujos para romper el aislamiento de nuestro cachorrx.

    Para lxs privadxs de libertad, nuestra complicidad solidaria hasta que vuelvan a estar con nosotras y nosotros libres y salvajes.

    Tomaremos las palabras de un compañero: ¡Fuerza Luciano! Los chanchos te reprimen y los imbéciles te critican pero la pureza de tu determinación te pone a salvo de toda esa avalancha de basura.

    Posted in General | 6 Comments